اي آنکه نقش سبز دلت مثل آب بود

باور نمي کنم که نگاهت سراب بود

با من بگو سکوت تو پايان قصه نيست

يعني تمام قصه ما نقش خواب بود؟

يادش بخير روز نخستين عشقمان

آن لحظه ها هميشه پر از التهاب بود

امشب به ياد عشق تو فرياد مي زنم

اي آشنا که در دل تو آفتاب بود

اي آنکه نقش سبز دلت مثل آب بود

باور نمي کنم که نگاهت سراب بود...

خدايا چرا دل افريدي چرا دل را تو عاشق افريدي

 اگر عاشق شدن جرم و گناهه دل عاشق شکستن هم گناهه

آرزو

كاش بر ساحل رودي خاموش ، عطر مرموز گياهي بودم
چون بر‌آنجا گذرت مي‌افتاد به سروپاي تو لب مي‌سودم
كاش چون ناي شبان مي‌خواندم به نواي دل ديوانه تو
خفته بر هودج مواج نسيم مي‌گذشتم زدر خانه تو
كاش چون پرتو خورشيد بهار سحر از پنجره مي‌تابيدم
ازپس پردة لرزان حرير رنگ چشمان تورا مي‌ديدم
كاش چون آيينه روشن مي‌شد دلم از نقش تو و خنده تو
كاش چون برگ خزان ، رقص مرا
نيمه شب ماه تماشا مي‌كرد
در دل باغچة خانة تو .
(فروغ فرخزاد)

چشم در راه توام
شايد ايي از دور
مد تي است كه ميشويم با سرشكم ره شن ريز تو را
هر غروبي كه رسد
به سر راه اميد
زانوان در بغلم
خيره ام تا برسي

هان اي مردم شهر
من به خود ميبالم
بوي پيراهن او ميايد
يوسفم در راه است و به دروازه شهرم نزديك

هان اي مردم شهر
عاشق شهر شما بعد از اين خندان است

لحظه اي بعد به خود مي ايم
اه ؛ افسوس كه شب امده است
و غمت بر دل من سنگين است
مينمايد به نظر چهر زيباي ترا
تو كه در باور من گنجيدي

از همان روز كه من دل ز كف دادم و شيدا گشتم
تا كنون بسته به زنجير غمم
و به زندان خيالم محبوس
خبرم نيست كه فكرت به چه ها مشغول است

گر كه رفتي زبرم اي همدم
ليك روحم در اند يشه توست
((تو بيا و تو بمان))
باش با من به ابد كه تو بودي ز ازل

كه ازل تا به ابد همگي زنده شود در يك ان
با نگاهي كه كني در نظرم
به سبكبالي باد
به سبكرويي اب

راه خود مي گيرم تا به بستر برسم
شاد از اين موهبتم
لا اقل مي بينم چهره پاك تو را در خوابم

چه كسي خواهد ديد مردنم را بي تو
بي تو مردم؛ مردم
گاه مي انديشم خبر مرگ مرا
با تو چه كسي مي گويد
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوي
كاش روي تو را مي ديدم
شانبان زدنت را بي قيد
و تكان دادن دستت را كه مهم نيست زياد
و تكان دادن سر را
كه عجب عاقبت مرد
افسوس
كاش مي ديدم
چه كسي باور كرد جنگل جان مرا
آتش عشق تو
خاكسر كرد

 اما به باد بسپارباز تنها در كنار پنجره استاده ام
باز اشك از ديده جاري ياد تو افتاده ام
زير دستم يادگاريمان نگاهم مي كند
چشمهاي نازنين تو تباهم مي كند
ياد ايامي كه عشقم در دل تو خانه داشت
هر كلام دلنشينت قصه جانانه داشت
ياد ايامي كه تو سنگ صبورم مي شدي
رهنما چون قصه آن چاه و كورم مي شدي
دست من در دستهاي گرم تو جان مي گرفت
روزگارم در كنارت وه ! كه سامان مي گرفت
گرچه مي دانم گناه اين جدايي از من است
آرزوي بهترين يارم رهايي از من است
باز گرد و رونق اين خانه شو
باز گرد و نور اين كاشانه شو
مستيم را با شراب خند ه ات افزون نما
غصه هايم را به لبخندي ز دل بيرون نما
تا تو باز آيي ز چشمم خواب رفت
از دو ديده خون بجاي آب رفت
مهربانم،عشق من ، اي نازنين
بازگرد و محنتم را خود ببين
باز كن در را و جانم تازه كن
مهربان شو عشق من اندازه كن

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی است
ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی است

مرا در اوج می خواهی تماشا کن
دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما
همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دل من چون دفتر خالی قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

غریب آشنـــا   مممممممممممممممنبع

نفس مي زند موج ...

***

نفس مي زند موج، ساحل نمي گيردش دست،

پس مي زند موج .

فغاني به فريادرس مي زند موج !

من آن رانده مانده بي شكيبم،

كه راهم به فريادرس بسته،

دست فغانم شكسته،

زمين زير پايم تهي مي كند جاي،

زمان در كنارم عبث مي زند موج !

نه درمن غزل مي زند بال،

نه در دل هوس مي زند موج !

***

رها كن، رها كن، كه اين شعله خرد، چندان نپايد،

يكي برق سوزنده بايد،

كزين تنگنا ره گشايد؛

كران تا كران خار و خس مي زند موج !

***

گر اين نغمه، اين دانه اشك،

درين خاك روئيد و باليد و بشكفت،

پس از مرگ ببل، ببينيد

چه خوش بوي گل در قفس مي زند موج

فریدون مشیری

غریب آشنـــا   ممممممممممممممممممنبع

تا تو رفتی اين دل من بی تو تنها مانده است

                                                  آتشی زين کاروان رفته بر جا مانده است

     روزها بگذشت و من در شوق ديدارم هنوز

                                                منتظر چشمم به بازيهای فردا مانده است

          طاقت بار فراقت بيش از اينم مشکل است

                                             همتی کاين رهرو کوی وفا وا مانده است

               روز و شبها با خيالت گفتگوها کرده ام

                               زنده مجنون با اميد عشق ليلا مانده است

  شوق ديدار تو بر اين دل تسلی ميدهد

                                            زين سبب در اين مصيبتها شکيبا مانده است

   در ميان بحر غمها زورق قلبم شکست

                                           قايق بشکسته سرگردان به دريا مانده است

    سهم من از گردش دور زمان شادی نبود

                                          بار سنگينی ز ناکامی و غمها مانده است

       کاش بودی و ميديدی چه دردی ميکشم

                                  ای طبيب من ؛ مريضت بی مداوا مانده است

                                           كه شكلم شكل تنهاييست

                                               ببين مرگ  مرا در خود

                                                       كه مرگ من تماشاييست

مرا در اوج ميخواهي

تما شا كن تما شا كن

دروغين بودم از ديروز

مرا امروز حاشا كن

                 در اين دنيا كه حتي ابر هم

                          نمي گريد به حال من

                                      همه به حال من گريزانند

                                                توهم بگريز ازاين تنها

فقط اسمي به جا مانده

از انچه بودم وهستم

دلم چون دفترم خاليست

قلم خشكيده در دستم

          گره افتاده در كارم

                    به خود كرده گرفتارم

                          به جزءدر خود فرو رفتن

                                       چه راهي در پيش رو دارم

رفيقان يك به يك رفتند

مرا با خود رها كردند

همه خود درد من بودند

گمان كردم كه همدردند  

             شگفتا از عزيزاني

                        كه هم آواز من بودند

                                به سوي اوج ويراني

                                          پل پرواز من بودند ....................      

ولي بدون هرجا باشي يا نباشي مال مني

می دونم که عشق یه معمای دیگست                                 سرزمین دل یه دنیای دیگست

می دونم سادگی جاش تو قصه هاست                                دل سپردن به یه معنای دیگست

می دونم که عاشقی نیست راهش این                               عشق سرمایه و سودای دیگست

واسشون تا از دلو دیار بگی                                               رنگو روشون به یه سیمای دیگست

چینی قلبشون هم اگر شکست                                         دلشون خوشبه ی فردای دیگست

عاشقادیارشون شهر شب                                                   فکرشون تو خابو رویای دیگست

شهر عشقو مثه من خوب بلدن                                          عشقشون سنبل عشقای دیگست

اون روزی که عشق اومد دلم رو برد                                   فهمیدم نگاش یه جورای دیگست

منی که ساده بودم مثل وفا                                                  ندونستم که دلش جای دیگست

مثل بارون نم نمک حرف می زدم ت                                      ا بگم چشات یه شهلای دیگست

واجهام تپق زدن تا بدونه                                                        تو دلم یه شوروغوغای دیگست

می دونستم که حواسش اینجاها نیست                             پیش یه عاشق و رسوای دیگست

توی آخرین نفس دلم می گفت:                                            دیدی عشقم یه معمای دیگست

با سايه سخن گفتم

با عشق به خواب رفتم

از تو خبری افسوس

از تو گذری افسوس

با غربت دل ساختم

تنها و رها ماندم

حال خاکستری سردم

پاييزی و بی برگم

از تو خبری افسوس

خدايا

خدايا براي تو مي نويسم

از خود

از خودم مي گويم

مي دانم که مي داني که چه مي گذرد در تنهاييم

خدايا

براي تو مي گويم

براي تو که تنها همدم من هستي

براي تو که لحظات تنهاييم را همراهي مي کني

براي تو که سلطان تمام جهان هستي ولي با اين کوچکترين همراهي مي کني

براي تو که تنها گوش براي شنيدن دردهايم هستي

براي تو که مرا آفريدي و از من نگهداري مي کني

خدايا براي تو مي نويسم

مي داني که چه مي گذرد پشت تک تک قطره هاي اشکم

مي داني چه کسي دلم را شکسته

مي داني  که چه مي خواهم

مي دانم که همه چيز را مي داني

خدايا

مي نويسم تا خالي شود اين دل سنگين

چشمم ببارد

مي نويسم تا خالي شوم

خالي شوم تا بمانم...

... بمانم تا بنويسم

خدايا

چه زيبايي تو

خدايا

مي دانم که  دوستم داري

مي دانم که دوستم داري

خدايا

خدايا

خدايا

...

..

.

.

و همچنان اشک از چشم من

ای نوری که سیاهی قلبم را ز دودی و بوی عشق روشن نمودی

روزی که چشمانم تو را دید تنها تنها روزی بود که حکمت دیدن را دریافتم

و روزی که رفتی حکمت گریستن را

اما ندیدی که چگونه بی تو اشکهایم می بارید

و وقتی چهره ات را برگرداندی و مرا بی اشک دیدی

گمان بردی که من سنگم

باشد که عاشقت باشم چرا که عاشقت هستم

چه بی تو                          چه با تو