باز کن پنجره را ،

تو مرا می بینی ،

چه سان، غمگین نشسته ای ؟...

زندگی به شرط کدامین واژه است !...

اندوه ات را سپاس می گویم ،

رنگین کمون نگاهت ،

آفتابی را پس از باران التماس می کند ،...

باز کن پنجره را ،

تو چه زیبا آمده ای ،

نور نگاهت را می بینم .

روشنایی دستانت ،

طلوع را به عظمتی دوباره فرا میخواند ،

منشین به این گونه !.

چرا سرد و  خاموشی ؟...

امیدی بیکران در نگاهت جاریست ،

ابری آسمانت را به یکباره مبار، بگذار ،

صدای بارش دیگر راهم بشنوی ،

باز کن پنجره را ،

تو از دور دست خویش مرا خواهی دید ...

من میخواهم بنویسم ،

من پر از فریاد می نویسم ،

من پر از پرواز می نویسم،

من پر از سکوت می نویسم،

من بی صدا ترین جملات را با فریاد می نویسم.

کاغذ من ، خسته است .

 من از افکار خود نمی نویسم.

سخن از جوهره ی نوشتنهاست.

راستی به یاد سپیدی کاغذ بی خط خویش ،

و اندکی جوهر که در قلمم باقی مانده ،

نگاه میکنم،توازن این دو مرا ،

اندیشه کنان در فکر خویش فرو میبرد ،

من کدام را بیشتر دوست دارم !!!

حرفهایم را ، انتهای کاغذ را ، جوهر قلمم را؟!...

من دست نوشتنی را که برایم  مینویسد ،

شکر خواهم گفت ،

من خاک خالق این دست را بوسه خواهم زد.

به کدامین جهت،

 نام خود را انسان نهادیم،!!!

کدامین روز ،بندگی را بجا آورده ایم ،!

چگونه خود را نشناخته ایم ،

می توانیم خالق خود را بشناسیم .

تا به کی می خواهیم ،

همچنان ، عدم باقی بمانیم ، !

اگر ذره ای از مسیر بندگی خارج شویم ،

اشرف مخلوقات را زیر سوال برده ایم .

این همه منیت برای چه ؟! ...

چرا من ،و من ، ومن ،؟!

من نیستم ، من نبودم ، و نخواهم بود ،

تا زمانی که معنای خود را دریابم .

این تویی، که هستی ،

و به وجود بی ارزش این جسم ،

جان می بخشی ، به عنوان اشرف مخلوقات !!!

زندگی به شرط چه ؟

پیکر خسته ام ،

دگر تحمل این جسم  معصیت بار را ، ندارد .

میخواهم رها شوم  ،

من فریادی می خواهم ،

که در عمق سکوتش حتی گوشهایم را نیز کر کند .

...و نمی دانم از کدامین افق بر من تابیدی !

من که سراسر تاریکی بودم ،

و تو سراسر نور ،

پس چگونه مرا یافتی ! ؟

و چه زیبا بر من تابیدی ،

تا بتوانم دوباره ،

به سوی افقت بنگرم .

در خود ندایی یافتم که بارها مرا ،

به دعوتی دوباره فرا می خواند ،

من دگر بار نمی خواهم به سمت ظلمت برگردم ،

دستهایت راهرگز رها نخواهم کرد .

جان دادو ،تا آخرین لحظه چنین گفت:

که میبایست ،به وصال معشوقه ی خویش میرسیدم.

خدا حافظ ای عزیزانم.

پروردگارامن ازکودکی،عاشقت بودم.

من از کجا می آیم ؟!

که این چنین ، به بوی شب آغشته ام .

من از جهان بی تفاوتی ،

حرف ها ، صداها ، فریادها ،

سکوت بی پایان ، در امتداد اندوه ، می آیم .

و این جهان ،  به لانه ماران ،  شبیه است ،

واین جهان ،

پر از صدای حرکت پاهای مردمیست،

 که همچنان ،

تورا می بوسند ودر ذهن خود،

 طناب دار تو را را می بافند .

درست می اندیشم !

احساس می کنم نا امیدی ،

 ترس و وحشت من ،از این است ،

که تو را از دست بدهم .

و بالاخره هرگز نتوانم

در این گور سرد و تیره و تاریک ،

رحمن و رحیم تو را لمس کنم ،

علت آن، سنگ دلی من است !...

که لایق این عشق بزرگ و مقدس نیستم .

ولی هزاران بار فریاد خواهم زد ،

من هرگز نا امید نخواهم شد ،

و می گویم این منم که باید تو را بپرستم ،

خداوندا ....

اشک من امشب اشک مرگ نام دارد ،

می خواهم آنقدر ببارم ،

تا بارشی بس عظیم ،

از دیدگان خون بار من جاری شود ،

من باید تو را بپرستم...

در آستانه ورود به دنیایی

نا شناخته قرار گرفته ام ،

دروازه شهر پیدا نیست !

سراسر جاده است ،

امتداد مسیر چشمهایم را خسته کرده،

روشنی راه ناپیداست ،

گویی هرگز نور به این جاده نیامده است ،

خودم این مسیر را انتخاب کرده ام .

راه رسیدن ، همیشه سخت است .

مهم این است که مقصد چه باشد .!!!

می دانم مسیری را آغاز خواهم کرد ،

که پایانش آغاز تمام هستی است .

من در این راه از چشمانم می ترسم ،

که سراب ، را دلخوش رسیدن خویش قرار دهد .

به تمامی می خواهم ،

لحظه رسیدن به حقیقت واقعی ،

سراسر نیاز باشم ...

و معبد اندوه خویش ،

تشنگی ، نا امیدی ، نرسیدن ، و ....

همه را بشکنم .

معبد امیال نفسانی خویش را نمی خواهم .

پرستشگاه ابدیت را خواهم یافت .

اما فردا روز valentine است. روزی که به بهانه ی آن تمام عشاق جهان با یکدیگر پیمانی دوباره می بندند

پس بیایید این روز را به تمام عشاق ایرانی تبریک بگویید

من هم به نوبه ی خودم این روز را به تو عزیز ترینم تبریک میگویم

وبه زيبايی افقی که در آخرين کرانه آسمان به خون می نشيند

و از ما شعری می ماند و چند برگ تا خورده که می گذاريم تا آنانی

ميدوني چقدر دوست دارم؟ به تعداد تاراي موي سرت ضرب در تعداد نفسهايي که تااخره عمرت ميکشي به علاوه تعداد هرچي ستاره تو آسمونه 

مي دوني علت كسوف و خسوف چيه ؟ ماه و خورشيد براي ديدنت دعوا مي كنن

قلبمو هدیه می دم بهت . مواظبش باش . نه به خاطر اینکه قلبمه به خاطر اینکه تو توشی

شریک عشق تو شدن یعنی همنفس شعر و ترانه شدن یعنی چون ابری تیره به دریا زدن و دیوانه شدن... شریک عشق تو شدن یعنی عاشقی به سان یک مجنون یعنی قطره بارانی در دل کویر جاری شدن

موقعی كه می خواستمت مي ترسيدم نگات كنم،موقعي كه نگات كردم ترسيدم باهات حرف بزنم. موقعي كه باهات حرف زدم ترسيدم نازت كنم،موقعي كه نازت كردم ترسيدم عاشقت بشم حالا كه عاشقت شدم ميترسم از دستت بدم 

وقتی که به هم میرسیم سه نفریم من وتو وبوسه از هم که جدا میشویم چهار نفریم تو وتنهایی من وعذاب

 دل آدمها مثل يك جزيره دور افتادست ،اينكه كي واسه اولين بار پا به جزيره ميزاره مهم نيست مهم اون كسيه كه هيچوقت جزيره را ترك نكند

اگر باران بودم انقدر مي باريدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم اگر اشک بودم مثل باران بهاري به پايت مي گريستم اگر گل بودم شاخه اي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميکردم اگر عشق بودم آهنگ دوست داشتن را برايت مينواختم ولي افسوس که نه بارانم نه اشک نه گل و نه عشق اما هر چه هستم دوستت دارم

مي دوني كه بي تو ميميرم ، نباشي
اگه با كسه ديگه اي آشنا شي
من جز تو كه ديگه كسي رو ندارم
ميميرم اگه يه روز از من جدا شي
تو دستاي عاشق تو جون ميگيره آرزو هاي من
واسه چشماي ناز تو ميميره كه آخه چشماي من
بي تو ميميرم ، ميدوني يا نه؟
مال من باشي ،مي توني يا نه؟
مي دوني كه بي تو ميميرم ، نباشي
اگه با كسه ديگه اي آشنا شي
من جز تو كه ديگه كسي رو ندارم
مي ميرم اگه يه روز از من جدا شي
مي دوني كه برا تو من بيقرارم
فكري به جز چشماي خيست ندارم
تو مثل خورشيد مي موني واسه ي من
نباشي سياه ميشه روزگارم
عاشق نبودي كه ببيني چي كشيدم از اين تنهايي
نمي دوني آخه تو كه سخته برام ،بي فردايي
واسه قلب من ، ميموني يا نه؟
بي تو ميميرم ، ميدوني يا نه؟
مي دوني كه بي تو ميميرم ، نباشي
اگه با كسه ديگه اي آشنا شي
من جز تو كه ديگه كسي رو ندارم
مي ميرم اگه يه روز از من جدا شي
مي دوني كه برا تو من بيقرارم
فكري به جز چشماي خيست ندارم
تو مثل خورشيد مي موني واسه ي من
نباشي سياه ميشه روزگارم

« این متن رو یگانه جون گفته امیدوارم خوشتون بیاد.»

وای که چقدر ثانیه ها نا جانمردند،گفته بودند که بر می گردند امّا...

هر چند که زندگی را بازگشت بی معنی است.اوست که

 می خواهد،همان که آفرید.همان که انسان را به جرم

انسان بودن عاشق کرد و به گناه عاشق بودن

 با زمان به صلیبش کشید

 پس باید زیست...

شاید تنها،نا امید و... .

     من همیشه قصه ی تکراریه تنهایی ها هستم

    و تو هم میدانی من بدون حضور تو تا چه اندازه تنها هستم ....

     شبها اشک جای خالیت را پر میکند  و تنهایی  تنها مرهم  قلب درد مند من است ...

    کاش تو هم به کناری گاهی تنها شوی تا بدانی  غم من تا چه اندازه بزرگ است ...

     کاش آن لحظه که خیالم با یاد تو تنها شد چشمانم را هر گز باز نمیکرد م  تا

     دوباره حسی به نام تنهایی در قلبم جاری شود آنقدر که تنها آرزویم مرگ در تنهایی شود ....

توي نگاهت عشقو ديدم ،‌ تپش قلبو شنيدم
توي جاده هاي احساس من به عشق تو رسيدم
توي کتابا عشقو خوندم عکس خورشيدو سوزوندم
جاي خورشيد توي کتابا نقش چشماتو نشوندم
توروخدا برگرد من خيلي دلم واست تنگ شده ... من خيلي دوستت دارم ...
نمي دونم ديگه چه جوري بگم که خيلي بهت احتياج دارم ... به حرفات ،‌ به
دلداريات ،‌ به مهربونيا و محبتات ... تورو خدا برگرد ...
از روزي که تو رفتي پريده رنگ شادي
اما خورشيد مي تابه مثل يه روز آبي
چطور هنوز پرنده داره هواي پرواز
چطور هنوز قناري سر ميده بانگ آواز
مگه خبر ندارن تو نيستي در کنارم
چرا بهت نگفتن بي تو چه حالي دارم
لعنت به اين تنهايي دلم برات تنگ شده ...
لعنت به اين تنهايي دلم برات تنگ شده ...
لعنت به اين تنهايي دلم برات تنگ شده ...
لعنت به اين تنهايي دلم برات تنگ شده ... 

گاهی سخته گفتن آنچه درون ماست

گاهی سخته قبول آنکه عاشق شدی

خدایا دیگر طاقت دوری و انتظارم نیست

اگر باز هم ..... ، اگر باز هم او .......

قلبم خسته است .... خسته ی تازه التیام یافته!!!

آخر مگر تا کی ، کجا ....

می توان این قلب خسته را وصله کرد؟؟؟

روزی می رسد که دیگر وصله ای بر آن نتوان کرد ...

آن وقت چه کنم خدایا ؟!

می دانی که با تو ام

با تویی که تو غربت دلت گرفته

حرفهایت دلم را لرزاند ، چون قدیم ها

اشک مریز ، گریه مکن

با تو هستم و می مانم در کنارت

اکنون دیگر می توانم بگویم که قلبم نزد توست

آن دور ها ........ اما چه نزدیک

من دیگر چه دارم که بمانم؟!

همه چیز در دست توست...

می ترسم که بیایم ،

و چون سررسم باز سرابی بیش نبینم

خود می دانی که چه سخت است!

                             می خوامت چون میدونم خواستنی هستی

                                می خوامت چون می دونم همتا نداری

                                  می خوامت می خوامت می خوامت

                                          عزیزم دوست دارم ۲آلمه

دریا می داند که به اندازه ی تمام موجهایش بی تابم .

ساحل می داند که به اندازه ی تمام سنگ هایش محتاجم .

شقایق می داند که به اندازه ی سرخی اش تنهایم .

 نرگس می داند که به اندازه ی زیبایی اش لایقم .

کویر می داند که به اندازه ی وسعتش خسته ام .

 و تنها خداست .....

خداست که می داند به اندازه ی بزرگی اش در انتظارم..!

                                                                                      د...

تا کي عاشق باشم و از عشقم دور ؟ تا کي اسير تنهايي هايم

 باشم و از يارم دور .....؟ تا کي بايد به خاطر دوري تو اشک بريزم و

 حسرت آن دستهاي گرمت را بکشم...؟ تا کي بايد از خداي خويش

 التماس کنم تا تو را به من برساند ، نزديک و نزديک تر کند تا بتوانم تو

 را در آغوش بگيرم؟... تا کي بايد صداي غم انگيز آواز مرغ عشق را

 بشنوم و دلم برايت تنگ شود؟ تا کي بايد غروب پر درد عاشقي را

 ببينم و دلم بگيرد!تا کي بايد تنهايي به خورشيدي که آرام آرام به

 پشت کوه ها مي رود را نگاه کنم وتا کي بايد لحظه ها و ثانيه ها را

 يکي يکي بشمارم تا لحظه ديدار با تو فرا رسد؟ خسته ام....يک

 خسته دل شکسته عاشق بي سر پناه عاشقم!يک عاشق ديوانه

 سر به هوا تا کي بايد کنج اتاق خلوت دلم بنشينم و با قلم و کاغذ

 درد دل کنم ?تا کي بايد دلم را به فرداها خوش کنم و پيش خود

 بگويم آري فردا وقت رسيدن است !تا کي بايد در سرزمين عاشقا

 سر به زير باشم و چشمهاي خيسم را از ديگران پنهان کنم؟ تا کي

 بايد بگويم که عاشقم ، ولي يک عاشق تنها ،عاشقي که

 معشوقش در کنارش نيست!تا کي بايد به انتظارت زير باران بنشينم

 و همراه با آسمان بنالم و ببارم و تا کي بايد با دستهاي خالي ، با

 آغوش سرد ،با دلي خالي از آرزو و اميد ، با چشماني خيس و

 شاکي زندگي کنم؟ آري تا کي بايد تنها صداي مهربان تو را بشنوم.

یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد

طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم

یادمان باشد که دگر لیلی و مجنونی نیست

به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم

یادمان باشد که در این بهر دو رنگی و ریا

دگر حتی طلب آب ز دریا نکنیم

یادمان باشد اگر در پس هر شب روزی است

دگر آن روز پی قلب سیاهی نرویم

یادمان باشد اگر شمع و پروانه ای به یکجا دیدیم

طلب سوختن بال و پر کس نکنیم

ولی آخر تو بگو با دل آشق چه کنیم؟

یاد من هست طلب عشق ز هر کس نکنم

یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد

طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم.