یه روز بهم گفت: می خوام باهات دوست بشم

اخه میدونی من اینجا خیلی تنهام

روزگاری ایست مانده ام ...!

چه بنویسم...

از تلخی لحظه هایم؟!

ونخواستم ‌  وخواستنی هم نبود!

که لهظه های شیرینت را با آن تلخ کنم.

کسی که ندارد نمی بخشد

از بخل او نیست نمی تواند

ومن در میان این دیوارهای سرد

که پنجره اش رو به هیچ است

از غروب چه نقشی بنویسم

واز آن خورشید که برای رسیدن به پنجره ما وقت

 نمی کند

تنها دستی تکان میدهد ومی گذرد.

من هنوز دراین سکوت غم گرفته خویش

مانده ام...

چه بنویسم...!

و از زندان خویش که تنها پناه من است

از غولان سرمای کویر

که امده اند

درختان پیر قامت را به دشمنی نوازش میکنند!

وگاه از میان دَرز  نگاه پنجره

بر وجود کِرخ من می نشینند

و دستانم را از نوشتن آخرین کلام باز میدارند

تا چند ثانیه سکوت بر آخرین سطر بنشیند

.............................................................!

امروز رو به غروب نشسته ام.
 
امروز دیگر می روم تا برای همیشه غروب کنم.
 
من می روم و خاطرم را با خود می برم.
 
آری!
 
من می روم به سمت مغرب

به همان جایی که باید غروب کرد.

سکوت کردم...

 به اندازه همه حرفهايم

آسمان بغض کرده چون دل گرفته من. هوای خانه صاف است

ولی آسمان دل من ابریست پراست از ابرهایی که هوس باریدن دارد

باریدن در خانه ی کسی که بتواند درد مرا بفهمد درد تنهایی را چشیده

و با آن مانوس باشد.دلم آغوش بی دغدغه می خواد، ورد زبانم گشته

ولی کو آن سایه ی آرامش ؟! من که بر هر که تکیه کردم خود کوه درد

گشت و بر من خراب شد من که به هر که رو کردم او از همه رانده تر

بود باکه قسمت کنم شبهای تنهایی را؟ با که بگویم ز ناله های درونم به

آسمان گفتم چقدر تنهایم بارید! به  پرنده ای عاشق گفتم از غم من

دق کرد

ومرد! به ماهی دریا گفتم خود را از آب بیرون انداخت درآن دمی که جان

می داد پرسیدم چرا اینکار را کردی؟ گفت: از شدت ناراحتی مردن را به

از زندگی می بینم.

کاش هنوز هم کسانی پیدا می شد که رنگ آینه را بفهمد و بداند

پاکی دل یعنی چه. ای کاش کسی پیدا میشد که بجای نازیدن به پولهایش

به زیبایی هایش به مدرکش به قلب عاشقش می نازید قلب عاشقی که

می تپد برای یک عشق و وقتی به روی شاخه ای می نشیند تا ابد بماند

نه شاخه را شکسته و به شاخه ای دگر بپرد.

دلم می خواهد برای یک ماه که شده طعم دلتنگی را ز یاد ببرم  دلم

می خواهد برای  یک روز آنجور که دوست دارم زندگی کنم بدون

قید وشرطی بدون هیچ اجباری دلم میخواهد برای یک ساعت فقط یک

ساعت به انچه که می خواهم برسم دلم میخواهد برای یک دقیقه که شده

هر آنچه را نمیتوانم بگویم به زبان بیاورم.

شاید خیلی ها به آرزوهایشان برسند چون امید دارند ولی واقعا امید

را چگونه می توان یافت؟در پشت کدامین سنگ پنهان شده که من

نمی بینم واقعا زندگی اینست که ما می کنیم؟

هنوز هم فراموشت نکرده ام  

  بااین که فراموش شده ام

كنار تو را ترك گفته ام
و زير آسمان نگونسار كه از جنبش هر پرنده تهي است و
هلالي كدر چونان مرده ماهي سيمگونه
فلسي بر سطح موجش مي گذرد
به باز جست تو برخواستم
تا در پايتخت عطش
در جلوه ئي ديگر
بازت يابم
اي آب روشن!
ترا با معيار عطش مي سنجم
***
در اين سرا بچه
آيا
زورق تشنگي است
آنچه مرا به سوي شما مي راند.
يا خود
زمزمه شماست
ومن نه به خود مي روم
كه زمزمه شما
به جانب خويشم مي خواند؟
نخل من اي واحه من!
در پناه شما چشمه سار خنكي هست
كه خاطره اش عريانم مي كند

انكار ِ عشق را

چنين كه بر سر سختي پا سفت كرده اي

دشنه مگر

به آستين اندر

نهان كرده باشي.-

كه عاشق

اعتراف را چنان به فرياد آمد

كه وجودش همه

بانگي شد.

نگاه كن چه فرو تنانه بر خاك مي گسترد

آنكه نهال نازك دستانش

از عشق

خداست

و پيش عصيانش

بالاي جهنم

پست است.

آن كو به يكي « آري » مي ميرد

نه به زخم صد خنجر،

مگر آنكه از تب وهن

دق كند.

بوسه يعنی وصل شيرين دو لب
بوسه يعنی خلسه در اعماق شب
بوسه يعنی مستی از مشروب عشق
بوسه يعنی آتش و گرمای تب

بوسه يعنی لذت از دلدادگی
لذت از شب , لذت از ديوانگی
بوسه يعنی حس طعم خوب عشق
طعم شيرينی به رنگ سادگی

بوسه آغازی برای ما شدن
لحظه ای با دلبری تنها شدن
بوسه سرفصل كتاب عاشقی
بوسه رمز وارد دلها شدن

بوسه آتش می زند بر جسم و جان
بوسه يعنی عشق من , با من بمان
شرم در دلدادگی بی معنی است
بوسه بر می دارد اين شرم از ميان

طعم شيرين عسل از بوسه است

پاسخ هر بوسه ای يك بوسه است
بهترين هديه پس از يك انتظار
بشنويد از من فقط يك بوسه است

بوسه را تكرار می بايد نمود
بوسه يعنی عشق و آواز و سرود
بوسه يعنی وصل جانها از دولب
بوسه يعنی پر زدن , يعنی صعود

غمی غمناک

شب سردی است، و من افسرده

راه دوری است، و پايی خسته

تيرگی هست و چراغی مرده

می كنم، تنها، از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم ها

سايه ای از سر ديوار گذشت

غمی افروز مرا بر غم ها

فكر تاريكی و اين ويرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهانی

نيست رنگی كه بگويد با من

اندكی صبر، سحر نزديك است

هر دم اين بانگ بر آرم از دل

وای ، اين شب چقدر تاريك است

خنده ای كو كه به دل انگيزم؟

قطره ای كو كه به دريا ريزم؟

صخره ای كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمی غمناك است

اسم مرا صدا کن
با من ولی غریبه
ای حرمت ترانه
ای شعر عاشقانه

غمگین ز بی تو ماندن
با عطر تو عجینم
دور از امید و باور
دلخوش به این بهانه

زیر غبار حسرت اسم مرا صدا کن
با من بخوان دوباره صد شعر وصد ترانه

ابر غریب غصه غمگین ز راز چشمت
گریه ولی باران بی نام و بی نشانه

اسم مرا صدا کن...

قهر سکوت تلخت هم راز هق هق ام شد
مرهم جز این نباشد در ظلمت شبانه

با خود اگر چه دورم سر تا به پا تو هستم
از تو به خود رسیدم پر شور و عارفانه

ای موج سرکش شب دریای برد باری
من زورقی شکسته ام در شام شاعرانه

اسم مرا صدا کن با من ولی غریبه
ای حرمت ترانه ای شعر عاشقانه

اسم مرا صدا کن...

با نگاهی که در آن شوق برآرد فرياد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست يکديگر را

بفشاريم به مهر

جام دلهامان را

مالامال از ياری ، غمخواری

بسپاريم به هم

بسراييم به آواز بلند :

- شادی روی تو !

ای ديده به ديدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

عطرافشان

گلباران باد .

کاش ميشد در ناشناخته مکاني غريب

به ديدار خورشيد ميرفتيم

دستهايمان را به دستان مهربان اسمان ميداديم

و دلنگراني هايمان را قسمت ميکرديم

کاش ميشد ان پسرک فال گير

برايمان فال بگيرد

و با هر جمله اش که مرا در اتش اضطراب ميسوازند

نگاه مطمئن تورو ببينم

و ارامش درياي طوفاني دلم را حس کنم

کاش ميشد در سرزمين پونه هاي وحشي دل

به عروسيه عروسکها ميرفتيم

و دل به مهتاب مي سپرديم

تا از زيبايش حلقه ي زيبايي درست کند

                                 بر سر من و تو بگذارد

کاش ميشد سوار بر اسب بي قرار مجنون شويم

و تا کوير تشنه ي عشق پيش برويم

        و بر خار هاي بيابان " عشق " را حک کنيم

کاش ميشد زير درخت نارون به دستان من و تو

زنجير ميزدند

                و ما تا ابد براي هم مي مانديدم

و مرز بودن ها و نبودن ها را طي ميکرديم

کاش ميشد......

يه دل مي گه برم ، برم

يه دل مي گه نرم نرم

بي تو چه كنم ؟

پيش عشقي زيبا زيبا

خيلي كوچيكه دنيا دنيا

با ياد توام هر جا هر جا

تركت نكنم

سلطان قلبم تو هستي تو هستي

دروازه هاي دلم را شكستي

پيمان ياري به قلبم تو بستي

با من پيوستي

اكنون اگر از تو دورم به هر جا

بر يار ديگر نبندم دلم را

سرشارم از آرزو و تمنا

اي يار زيبا

در اين بيشه ی تنهايی

چرا کسی نيست که بگويد من هستم يا نه ؟

اگر هستم پس چرا از نيستی ام

چرا کسی نيست به او بگويد در آن زلال نگاهش غرقم

چرا کسی نيست بفهمد

از اينجا رفتن بهتر از ماندن است

چرا کسی نيست بفهمد که من آزادم و اما اسيرم

اسير نگاهش

اسير عشقی که نگاه سوزانش را در قلبم جا گذاشته و رفته

چرا کسی نيست بفهمد

که جای اشک ، تو چشام خونه

چرا کسی نيست بفهمد

که اسير انتظارماندن يعنی چی ؟

چرا کسی نيست موقعی که ذره ذره وجودم را غم گرفته

مرا درآغوش بگيرد

چرا غريبم چرا ؟

چرا نمی توانم به هيچ کس بگم منم هستم اما بدون او که برايم مثل هيچ کس نيست

                 چون کاسه ای کبود

و صبح سرخ را

لا جرعه سر کشید.

آنگاه

 خورشید در تمام وجودش طلوع کرد !

سال نو مبارک

بسمه تعالا

سلام به دوستان گرامی

برای دیدن مطالب آین سایت به آشیو موضوعی

بروید ومطالب را به خوانید کپی کرد

با زکر منبع مجاز میباشد