يه قلم و يه کاغذ و يه عاشق هميشگی                                         

                                         نميشه با نوشته ها اين همه احساسو بگی

 حرفای پر شکايتی رو کاغذای خط خطی                                          

                                        از عشق من مونده فقط قلب پر از شکايتی

    يه بغض خامه تو گلوم يه دنيا حرف ناتموم                                           

                                        آرزوهام پشت سرم نگاه من به رو به روم

اين کاغذای خط خطی نامه ی عاشقونمه                                             

                                      اين جای پای اشک من از گريه های نم نمه

آدمك آخر دنياست بخند

دل گمراه من چه خواهد کرد
با بهاری که می رسد از راه؟
يا نيازی که رنگ می گيرد
در تن شاخه های خشک و سياه؟
 

دل گمراه من چه خواهد کرد؟
با نسيمی که می تراود از آن
بوی عشق کبوتر وحشی
نفس عطرهای سرگردان
 

لب من از ترانه می سوزد
سينه ام عاشقانه می سوزد
پوستم می شکافد از هيجان
پيکرم از جوانه می سوزد
 

من ز شرم شکوفه لبريزم
يار من کيست ، ای بهار سپيد؟
گر نبوسد در اين بهار مرا
يار من نيست ، ای بهار سپيد
 

در بهار او ز ياد خواهد برد
سردی و ظلمت زمستان را
می نهد روی گيسوانم باز
تاج گلپونه های سوزان را
 

ای بهار ، ای بهار افسونگر
من سراپا خيال او شده ام
در جنون تو رفته ام از خويش
شعر و فرياد و آرزو شده ام
 

*
تا به کی بايد رفت
از دياری به دياری ديگر
نتوانم، نتوانم جستن
هر زمان عشقی و ياری ديگر
کاش ما آن دو پرستو بوديم
که همه عمر سفر می کرديم
از بهاری به بهاری ديگر

"دوستی"نیز گلی است

مثل نیلوفر و ناز

ساقه ی ترد و ظریفی دارد

بی گمان سنگدل است انکه روا می دارد

جان این ساقه نازک را

دانسته

بیازارد

در زمینی که ضمیر من و توست

از نخستین دیدار

هر سخن هر رفتار

دانه هایی است که می افشانیم

برگ و باری است که می رویانیم

اب و خورشید و نسیمش "مهر" است

گر بدان گونه که بایست به بار اید

زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید

انچنان با تو درامیزد این روح لطیف

که تمنای وجودت همه او باشد و بس

زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته ست

تا در ان دوست نباشد همه درها بسته است

در ضمیرت اگر این گل ندمیدست هنوز

عطر جان پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت

اب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد

رنج می باید برد

دوست می باید داشت

با نگاهی که در ان شوق برارد فریاد

با سلامی که در ان نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دل هامان را

مالامال از یاری غمخواری

بسپاریم به هم

بسراییم به اواز بلند

شادی روی تو

ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه

عطر افشان

گلباران باد

          / می خواد امشب بدرخشه

            / انگاری پی بهونست

                / نمی دونی که تو حرفات

                   / شده فاصله یه عادت

                      / چی بگم دلم شکسته از تو داره یه شکایت

                         / بازم امشب بی بهونه

                            / داره دنبالت می گرده

                               / دلمو می گم که می خواد

                                  / بره دیگه بر نگرده

                                     / وای از اون روزی که جاده

                                        /عاشق بوی تنت شد

                                           / انگاری طلسم رفتن جزیی از تقدیر من شد

             /بهترین بهونه من

                  /تو به اشکم چی می گفتی

                      /که چکید رو گونه ی من

                          / داشتی از سفر می گفتی

                             /با پا های سرد و خسته

                                / که دلت دوباره ساز

                                   / سفر و زده شکسته ؟

                                      / تو می گفتی جاده تنهاست

                                         / اگه من نرم می میره

                                            / آخه روی تن جاده

                                               /یه مسافر جون می گیره

                                                  / اون ستاره رو می بیند                

18- هر وقت دلت ابری شد بزار بباره، رنگین کمون ، بعد از بارون رنگ می گیره.

19- هیچ کس نمی تونه به دلش یاد بده تا نشکنه ! ولی می تونه به دلش یاد بده تا که وقتی شکست لبه تیزش دست کسی رو نبره.

20- عشق مثل ساعت شنی می مونه،  همانطور که قلب رو پر می کنه،  مغز رو خالی میکنه!

21- عشق یعنی عبرت روزگار ، شلاق زمانه ، قصاص زندگی ، ولی افسوس...... قصاص زندگی را دید.... شلاق زمانه را خورد.....ولی عبرت نگرفت.

22- در زندگی سه راه رو دنبال کن : 1- دوست داشتن رو برای یک تجربه  2- عاشق شدن رو برای یک هدف  3- فراموش کردن رو برای قبول واقعیت

23- دوستت دارم ، نه به خاطر شخصیت تو ، بلکه بخاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا میکنم.

24- اگر کسی تو را آنطور که میخواهی دوست نداره، به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست نداره.

25- بدترین شکل دلتنگی برای کسی آن است که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید.

26- تو گل سرخ منی ، تو گل یاس منی ، تو مثل شبنم پاک سحری ، نه ، از آن پاکتری.

27- زندگی به من آموخت که چگونه گریه کنم ، اما گریه به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم.تو نیز به من آموختی  چگونه دوستت بدارم ، اما به من نیاموختی چگونه فراموشت کنم.

 28- عشق فنا شدن نيست ، فدا شدن است 

29- من عطر ياس خوشبو ندارم، در باغ رويا شب بو ندارم، قايق زياد است، اما براي به تو رسيدن پارو ندارم.

30- هيچ گاه چشمانت را براي كسي كه مفهوم نگاهت را نميفهمد گريان نكن.

 31- اگر عاشق شدن یک گناه است دل عاشق شکستن صدکناه است.

32- عشق زمان را در تصرف خود در مياورد و زمان عشق را در زير چرخهاي خود پايمال.

33- با گفتن اينكه : يافتن عشق غير ممكن است، مانع ورود عشق به زندگي خود نشو، سريع ترين راه دريافت عشق، بخشيدن آن به ديگران است.

34 – سعي كن كسي رو دوست داشته باشي كه قلبش اونقدر بزرگ باشه كه واسه جا كردن خودت، تو قلبش مجبور نشي خودتو كوچك كني.

35- عاشق آن نیست که یک دل به صد یار دهد. عاشق آن است که صد دل به یک یار دهد.

36- عاشقان دیوانگان خوشبختی هستند که در آتش جنون خود می سوزند و لب از لب بر نمی دارند. ( اراسم)

37- كسي كه فكر ميكند روزي عشق از بين ميرود ، عاشق واقعي نيست.

38- هميشه عاشق کسي باش که لايق عشق باشد نه تشنه ي عشق زيرا تشنه ي عشق روزي سيراب      مي شود.

39- عشق تنها شيوه اي است که با آن مي توان به اعماق وجودي انسان ديگر دست يافت.

40- عشق تنها مرضی است که بيمار از آن لذّت می برد!

41- عشق شاه كليدي است كه تمام دهليزهاي قلب را ميگشايد   )ايوانز(

42- اولين طليعه عشق آخرين تابش عقل است) آنتوان برت(

  43- عشقِ مرد قسمتي از زندگي او و عشق زن همه زندگي اوست) لرد بايرون(

43- همه بخاطر عشق زاده شده ايم .... عشق پايه و اساس هستي و تنها پايان آنست)ديز رائيلي(

44 - اگر مي خواخيد دوستتان بدارند دوست بداريد و دوست داشتني باشيد. ) فرانگلين)

45- عشق حقیقی هیچ گاه یکنواخت و آرام پیش نمی رود. (ویلیام شکسپیر)

46- عاشق واقعي كسي است كه معشوق خود را آزاد مي گذارد تا خودش باشد. در عشق اجباري نيست. عشق يعني امكان انتخاب به معشوق دادن . براي آنكه كسي يا چيزي را بدست آوري رهايش كن.

47- اگر عشق در پي چيزي جز كشف اسرار عشق باشد ، به حقيقت عشق نيست

به تو مي انديشم
اي سرا پا همه خوبي
تک و تنها به تو مي انديشم
به تو مي انديشم

همه وقت . همه جا
من به هر حال که باشم
به تو مي انديشم
به تو مي انديشم

تو بدان اين را . تنها تو بدان
تو بمان با من . تنها تو بمان
تو بدان اين را . تنها تو بدان
تو بمان با من . تنها تو بمان
به تو مي انديشم
به تو مي انديشم
اي سرا پا همه خوبي
تک و تنها به تو مي انديشم
به تو مي انديشم

جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب
من فداي تو .به جاي همه گلها تو بخند
من همين يک نفس از جرعه ي جانم باقي ست
اخرين جرعه ي اين جام تهي را تو بنوش
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ي ابر و هوا را تو بخوان
تو بمان با من . تنها تو بمان
به تو مي انديشم
به تو مي انديشم
اي سرا پا همه خوبي
تک و تنها به تو مي انديشم
به تو مي انديشم

به تو مي انديشم
به تو مي انديشم

وابستگي چه زود اتفاق مي افتد

قبل از آنكه بداني راه بر گشت را گم كرده اي

اين دلتنگي را بگير از من

هنوز تولد نيافته ام

من خوب بودن را در فاصله يافتم  !!

براي روز ميلاد تن من،
نمي خوام پيرهن شادي بپوشي
به رسم عادت ديرينه حتي،
برايم جام سرمستي بنوشي
براي روز ميلادم اگر تو،
به فکر هديه اي ارزنده هستي
منو با خود ببر تا اوج خواستن،
بگو با من که با من زنده هستي
که من بي تو نه آغازم نه پايان،
تويي آغاز روز بودن من
نذار پايان اين احساس شيرين،
بشه بي تو غم فرسودن من

نمي خوام از گلهاي سرخابي،
برايم تاج خوشبختي بياري
به ارزشهاي ايثار محبت،
به پايم اشک خوشحالي بباري
بذار از داغي دستهاي تنها،
بگيره هرم گرما بستر من
بذار با تو بسوزه جسم خستم،
ببيني آتش و خاکستر من
اي تنها نياز زنده موندن،
بکش دست نوازش بر سر من
به تن کن پيرهني رنگ محبت،
اگه خواستي بيايي ديدن من
که من بي تو نه آغازم نه پايان،
تويي آغاز روز بودن من
نذار پايان اين احساس شيرين،
بشه بي تو غم فرسودن من

این چه عشقی ست که در دل دارم 

 من از این عشق چه حاصل دارم

 می گریزی زمن و در طلبت

 باز، کوشش باطل دارم 

 باز لبهای عطش کرده  من 

 عشق سوزان تو را می جوید

 می طپد قلبم و با هر طپشی 

 قصه ی عشق تو را می گوید

­­­­­­­­­­­­­­­ای کاروان آهسته رو کارام جانم می رود

وان دل که با خود داشتم با دلستانم می رود

محمل بدار  ای ساربان  تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گوئی که جانم می رود

براي زيستن دو قلب لازم است:

 قلبي که دوست بدارد قلبي که دوستش بدارند.

قلبي که هديه کند قلبي که بپذيرد

قلبي که بگويد قلبي که جواب بگيرد

قلبي براي من قلبي براي انساني که مي خواهم

تا انسان را در کنار خود حل کنم"

به نظر من

براي زيستن عقل لازم است

عقلي که منطقي دوست بدارد عقلي که طوري فکر کند که باعث شود دوستش بدارند.

عقلي که محبت هديه کند عقلي که محبت را معني کند.

عقلي که سوال ايجاد کند عقلي که پاسخ دهد.

عقلي که به زندگي جهت دهد و آن را هدف دار سازد.

عقلي که بداند دنيا براي چيست و آخرت براي کيست.

تـــو کـیـسـتـی کـه مـن اینگـونـه بی‌تو بـی‌تـابـم
شــب از هــجــوم خیــالــت نـمــی‌بــرد خــوابــم
تـــو کــیـسـتـی کـه مـن از مـوج هـر تبسـم تــو
بـــســان قــایــق ســرگــشــتــه روی گـــردابــم
مــــن از کــــجـــا ســر راه تـــــو آمـــدم نـــاگــاه
چــه کـــرد بــا دل مــن آن نـــگـــاه شـیـــریــن آه
تــو دوردســت امیــدی و پــای مـن خسته است
چـراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است
تـــو آرزوی بـــلـــنـــدی و دســـت مـــن کــــوتــاه
مــدام پــیـش نـگـــاهــی مـــدام پــیــش نــگــاه
چــــه آرزوی مــحــالـی‌اسـت زیــســتــن بــا تــو
مـــرا هـمـیــن بـگـذارنـــد یــک ســخـــن بــا تــو

سنـگ دلا چــرا دگــر جــور و جــفــا نـمــی‌کـنی
جـــور و جــفــا بکـن اگـر مـهـر و وفـا نـمــی‌کـنی
زخـــم دگـــر بــزن بــدل مــرهــم اگر نـمــی‌نـهی
درد دگـــر بــده اگـــر خــســتـــه دوا نـمــی‌کـنی
عهد هر آنچه می‌کنی وعده به هر که می‌دهی
عـهـــد ز یــاد مــی‌بــری وعــده وفـــا نـمـی‌کـنی
تیــر غـمــم زدی بـجــان تـا کـه بـخــون نشـانیــم
هــر چــه کنــی بـکــن بـتـا زانـکه خطـا نمی‌کنی

مرد عاشق

بگو ای مرد من ای از تبار هر چه عاشق

بگو ای در تو جاری خون روشن شقایق

بگو ای سوخته ای بی رمق ای کوه خسته

بگو ای با تو داغ عاشقای دل شکسته

بگو با من از سر گناهت بذار مرهم بذارم روی زخمات

بذار بارون اشک ام بشوره غبار غصه ها رو از سروپات

بذار سر رو شونه ام گریه تر هام

از اون شب گریه طرف هق هق ..... بذار باور کنم یه تکیه گاهم.. برای غربت یک مرد عاشق

رها از خستگی های همیشه باورم کن

بذارتا خالیه سینه ام برات آغوووش باشه

برهنه از لباس غصه های دورودیرین

بذارتا بوسه های من برات تن پوش باشه

تو با شعر اومدی عاشق تر از عشق

چراغی با تو بود از جنس خورشید کدوم طوفان چراغو زد روی سنگ..کتاب شعرو از تو دست تو دزدید

بگو ای مرد من ای مرد عاشق

کدوم شعرازین کوچه گذر کرد

هنوز باغچه برامون گل نداده

کدوم پاییز زمستونو خبر کرد

بذارسرروی شونم گریه ترهام

از شعر گریه های طرف هق هق... بذار تا باور کنم یه تکیه گاهم...برای غربت یه مرد عاشق

دفترم را باز کردم تا بنویسم از نگاه همیشه منتظرم از چشمان بارانیم ازبوسه های نشکفته ام بنو یسم برایت از ترسم ترس از بی تو ماندن وبی تو رفتن بی تو گفتن وبی تو خواندن بنویسم برایت از نغمه های شبانه غم در گنج عزلت تنهایی ام بنویسم برایت از معنای زندگی از اینکه من زندگی را در کنار تو بودن معنا می کنم زندگی را برای تو سرودن معنا می کنم من زندگی را در خروش چشمان نیلگونت معنا می کنم من زندگی را در آغوش تو بودن معنا می کنم معنای زندگی معنای بوسه های آتشین عشق است

دلم می خواهد با تو سخن بگویم ولی نمی دانم چه بگویم از زمانه یا درد و رنج از نوای عاشق بلبلی که هر شب بر گلستان وجودم نغمه سرایی می کند یا از پرستوی غریب مهاجری که فرسنگ ها راه پیمایی می کند تا وادی مهر و دلدادگی را بیابد از نی کبکی که آرزوهای خفته ی چوپانان را می نوازد از قطرات اشکی که هر شب گونه های داغ مرا نوازش می دهد یا.......

حرف های ما هنوز نا تمام

 تا نگاه می کنی وقت رفتن است

 باز هم همان حکایت همیشگی

 پیش از آنکه با خبر شوی

 لحظه ی عزیمت تو نا گزیر می شود

 آه ای دریغ و حسرت همیشگی

جنس سجاده ی من از حریر سبز خیال است مهرش ستاره، تسبیحش یک سبد یاس سرودش ستایش و طهارتش از اشک سبز انتظار ..............

گاهی که از تو دور می افتم به تمام ابرهایی که بالای سرت راه می روند حسودیم می شود آن وقت آرزو می کنم کاش ابر کبودی بودم که مرا به خاطر باران دوست داشتی .

گاهی که دیدنت محال می شود، به ستاره ها چشم می دوزم که مرا به یاد برق نگاهت می اندازند و از ماه و خورشید می پرسم در چه روزی متولد شدند.

وقتی نیستی روحم رود سرگردانی اشت که احوال تو را از همه ی دریاها می پرسد موجهایی که حتی یک بار تو را دیده اند هرگز به سکوت و ساحل نمی اندیشند .

پیراهنم از من خوشبخت تر است چون اولین کسی است که نام تو را از صدای تام تام قلبم

می شنود .چه کاروان ،چه قطار، چه پرنده های آهنین، هر چه مرا به سوی تو بیاورد و

 فاصله ها را کم کند دوست داشتنی است مهم نیست اگر حتی همه راه را در خواب باشم .

من از روز اول شعر می گفتم و آن را برای فرشته ها می خواندم . راستی پروانه هایی که لای دفترچه های خاطرات خشک شده اند هم شاعرند. روز های دیدار همیشه بارانی است

مثل همیشه فراموش می کنیم چتری به همراه بیاوریم و همیشه حرف هایمان زیر باران تازه می شود . و در این اتاق، در این همه تاریکی چه صبح دلپذیری دارد چراغ را روشن

می کنم رویاهایم بیدار می شوند .من حتم دارم وقتی که اولین گل سرخ را لبخند زنان در زمین کاشت خوب می دانست که یک روز انبوهی از آن تقدیم تو خواهد شد

روزی روزگاری مردی که از سایه وصدای پایش بدش می آمد . راهی که برای رهایی از دست آنها پیدا

کرد این بود که از آنها فرار کند پس شروع به دویدن کرد اما هر چه فرار می کرد می دیدی که باز سایه

اش همراه اوست و صدای پایش را هم می شنود . فکر کرد شاید به حد کافی تند نمی دود پس تند تر و

تندتر دوید تا جایی که نفسش بند آمد اما باز هم بی فایده بود آنقدر تندتر و تندتر دوید تا عاقبت از خستگی

مرد. او مرد اما نفهمید که برای رهایی از سایه و صدای پایش فقط کافی بود در سایه بنشیند

مگو این آرزو خام است

مگو روح بشر همواره سرگردان و ناکام است

اگر این کهکشان از هم نمی پاشد

اگر این آسمان در هم نمی ریزد

در درون معبد هستی

بشر در گوشه ی محراب خواهش های جان افروز

نشسته در پس سجاده ی صد نقش حسرت های هستی سوز

به دستش خوشه ی پر بار تسبیح تمناهای رنگارنگ

نگاهی می کندسوی خدا مرز آرزو لبریز

به زاری از ته دل یک "دلم می خواست "می گرید

شب و روزش دریغ رفته و "ای کاش آینده مانده است"

من امشب هفت شهر آرزویم چراغان است

زمین و آسمانم نور باران است

کبوتر های رنگین بال خواهش ها

بهشت پر گل اندیشه ام را زیر پر دارند

صفای معبد هستی تماشایی است

زهر سو نوشخند اختران در چلچراغ ماه می ریزد

جهان در خواب

تنها من در این معبد در این محراب

دلم می خواست بند از پای جانم باز می کردم

که من تا روی بام ابرها پرواز می کردم

از آنجا با کمند کهکشان ها تا آسمان عرش می رفتم

در آن درگاه درد خویش را فریاد می کردم

که کاخ صد ستون کبریا لرزد

دگر یک شب از این شب های بی فرجام

زیک فریاد بی هنگام

به روی پرنیان آسمان ها خواب در چشم خدا لرزد

دلم می خواست دنیا رنگ دیگر بود

خدا با بنده هایش مهربانتر بود

از این بیچاره مردم یاد می فرمود

دلم می خواست زنجیر کردن از بارگاه خویش می آویخت

که مظلومان خدا را پای آن زنجیر

زدرد خویش آگاه می کردند

چه شیرین است وقتی بی گناهی داد خود را از خدای خویشتن می گیرد

چه شیرین است ........     اما من

دلم می خواست اهل زر و زور ناگاه

زهر سو راه مردم را نمی بستند و زنجیر خدا را بر نمی چیدند

دلم می خواست دنیا خانه ی مهر ومحبت بود

دلم می خواست مردم در همه احوال با هم آشتی بودند

طمع در مال یکدیگر نمی کردند

کمر بر قتل یکدیگر نمی بستند

مراد خویش را در نا مرادی های یکدیگر نمی جستند

وزین خون ریختن ها فتنه ها پرهیز می کردند

چو کفتاران خون آشام کمتر چنگ و دندان تیز می کردند

چه شیرین اشت وقتی سینه ها مرز مهر آکنده است

چه شیرین است وقتی آفتاب دوستی در آسمان دهر تابنده است

چه شیرین است وقتی زندگی خالی ز نیرنگ است

دلم می خواست دست مرگ را از دامن امید کوتاه می کردند

در این دنیای بی آغاز و بی پایان

خدا زین لحظه های بی هنگام بس می کرد

نمی گویم پرستوی زمان را در قفس می کرد

نمی گویم به هر کس بخت و عمر جاودان می داد

نمی گویم به هر کس عیش و نوش رایگان می داد

همین ده روز هستی را امان می داد

دلش را ناله ی تلخ سیر روزان تکان می داد

دلم می خواست عشقم را نمی کشتند

صفای آرزویم را که چون خورشید تابان بود می دیدند

چنین از شاخسار هستی ام آسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شاداب را پر پر نمی کردند

بر باد نا مرادی ها نمی دادند

به صد یاری نمی خواندند

به صد خاری نمی دادند

چنین تنها بر صحرای بی پایان اندوهم نمی بردند

دلم می خواست یک بار دیگر او را در کنار خویش می دیدم

بر یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم

 دلم می خواست یک باردیگر همچو دیدار نخستین

شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هوی می کرد

غم گرمش تنها نگاه دلم را جستجو می کرد

دلم می خواست دست عشق چون روز نخستین هستی ام را زیرورو می کرد

دلم می خواست سقف معبد هستی فرو می ریخت

پلیدیها و زشتیها به زیر خاک می ماندند

بهاری جاودان آغوش وا می کرد

جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می کرد

بهشت عشق می خندید بر روز آسمان آبی آرام

پرستوهای مهر دوستی پرواز می کردند

بر روی بام ها .... ناقوس آزادی صدا می کردند

عجب روایت تلخی است                                   

                               تنیدن تار غرور بر دروازه ی محبت      

و چه فاصله ی کوتاهی است                             

                                    تا انتهای مرز بودن                       

سوگوار لحظه ی دیروز بودن                          

                                         چاره ی کار نیست                       

معجزه ی تبسم را باید                          

 امتحان کرد   

فقط 2 ثانیه طول می کشد که بگویی دوستت دارم .فقط 3 ثانیه طول میکشد تا امواج عشق را با نگاهت در مردمک چشمانش بنشانی . فقط 4 ثانیه زمان می خواهد دستش را در دستانت بگیری تا قلبش از محبت سیراب شود . تنها چند ثانه وقت می برد که تلفنی به او بگویی دلم برات تنگ شده و این ثانیه های بهاری زیباترین لحظه های عمر ما است . وقتی محبت را این گونه ابراز می کنیم مثل درخت ها در بهار زیبا  می شود. 

تو مثل ستاره ها میمونی مثل اونا زیبا مثل اونا اونا دست نیافتنی اما فقط یه فرقی با اونا داری که اونا خیلی زیادن ولی تو که تکی

گفته بود دعا میکنم به هم برسید ولی قسمت چیزیه که نمیشه کاریش کرد حالا من موندم و حسرت گفتن یه حقیقت به تو که موجب شد ازم دور بشی افسوس افسوس....

 اما چرا عزيزم چشاش لبريزه غصست.

 ميگن گل شقايق نشونه داغه عشقه.

من از نگاه داغت شدم باغ شقايق .

ميگن اشکاي عاشق پيشه خدا عزيزه.

نمي دونم تا کي بايد بريزه و بريزه و بريزه.

وقتي شبا تو آسمون رنگه چشاتو مي بينم.

دلم مي خواد بهت بگم جز تو رويا ندارم.

نوشتم،من هي ازباتوبودن نوشتم وتوهي زيرغلط هايم

زير تمام(( بمان))هاخط قرمز کشيدي ومن هرشب

هزاربارجريمه نوشتم((نمان))حالا بعدازتمام شدن دفترم

توچقدرخوشحالي که من يادگرفتم درست بنويسم،شدم

درست مثل سه نقطه اي که درمتن هيچ وقت خوانده

نميشود.توهيچ وقت مرا نمي بيني ومن دربي اعتنايي

توغرق مي شوم

بگذار تا همگان بدانند دوستت دارم واهمه اي نيست مرا خجالتي نيز نمي باشد. بگذار تا

 کهکشان بدانند دوستت دارم و بدانند که نور آنها عاريتي ست.. عاريه اي از سوختن بي انتهاي

 دل من. بگذاراقيانوس ها بدانند دوستت دارم و بدانند که آب شور حجمشان ، ثمره ي اشک

دلتنگي هاي من است. بگذار آسمان بداند دوستت دارم و بداند که آبي آسمان رنگ عشق من

 است، و اين گونه به رنگ عاريتي خويش مغرور نباشد بگذار جويباران بدانند زمزمه ي

 شيرينشان ، آواز همه روزه ي من است که مي خوانم

(((دوستت دارم)))

به مجنون گفت روزی عیب جویی                   که پیدا کن به از لیلی نکویی

که لیلی گرچه در چشم تو حوری است               به هر جزئی ز حسن او قصوری است

ز حرف عیب جو مجنون بر آشفت                   در آن آشفتگی خندان شد و گفت:

اگر در دیده ی مجنون نشینی                           به غیر از خوبی لیلی نبینی

تو کی دانی که لیلی چون نکویی است                کزو چشمت همین بر زلف و رویی است

تو قد بینی و مجنون جلوه ناز                           تو چشم و او نگاه ناوک انداز

تو مو می بینی و مجنون پیچش مو                     تو ابرو٬او اشارت های ابرو

دل مجنون ز شکر خنده خون است                     تو لب می بینی و دندان که چون است

کسی کاو را تو لیلی کرده ای نام                        نه آن لیلی است کز من برده آرام