توی آســــــــــمون قـــــلبم يه ستاره تک و تنهاست

در ابتداي جاده اي بي انتها قرار گرفته ام                 دور تا دور آن درخت                

 فصل زمستان است و درختان زرد برگ           ديوانه و مست جاده هست مثل من درخت

صداي رقص شاخ و برگ به گوش مي رسد               رقص شاخ و برگ چه زيباست      

نور آفتاب طنين انداز شده                              دم غروب و آسمان سرخ رنگ است

برگ ها بر تخت جاده دراز لم داده اند                         اين سو...آن سو                 

قدم هايم را با سوال...صدا دار مي كنند                    پچ.پچ   خش.خش   به كدام سو؟

در جاده شوم تا چه شود                                    بسي دلنگرانم                 

به روي عادت دل به دريا زنان رهسپار در جاده.     .دگر راهي به جلو نبود.به بمبست رسيدم

اين سو...آن سو در نگاهم                 هيچ نديدم جز ديواره...حتي در ره رفته 

 ناتوان ز رفتن...چه ادامه چه برگشت            در تامل به نتيجه رسيدم.اين ديوار برايم ره مرگه 

**** تقدیم به تموم  اونایی که یه جورایی از دنیا ناامید هستن و دست از تلاش برداشتن و فقط به غم و غصه فکر می کنن امیدوارم که این متن به دردتون بخوره اگه تونستم بهتون کمک کنم یه مرهم دل برام بزارین و منو از این خبر خوش باخبر کنین ****

شیشه آرزوها

روزی جوانی نزد استاد معنوی خود رفت و از او پرسید : ای استاد ، من از تو سوالی دارم .

استاد گفت : سوالت چیست؟

جوان گفت : من خواسته های زیادی در زندگی دارم و برای به دست آوردن آنها خیلی تلاش کرده ام ، ولی تا کنون به هیچ یک از هدف ها و آرزوهایم دست نیافته ام ، و همین امر باعث شده است که به افسردگی و ناراحتی دچار شوم و احساس کنم که دیگر نمی توانم به خواسته هایم برسم و باید آرزوهایم را به فراموشی بسپارم و به زندگی دلسرد و دلزده شوم . از شما خواهش می کنم که مرا راهنمایی کنید.

استاد از جوان پرسید : چند سال داری؟

او جواب داد : 29 سال

استاد ادامه داد : من می خواهم برایت مثالی بزنم و تو باید جواب سوالت را در مثال من پیدا کنی.

فرض کن که دنیایی به این بزرگی مانند ساحل دریایی پهناور است و همان طور که می دانی ، هر چه را که به دریا بیندازی بعد از مدتی دریا آن را به ساحل برمی گرداند.

هدف ها و آرزوهای هر شخص مانند نوشته ای است که در شیشه می گذاری و آن را به دریای بی کران هستی پرتاب می کنی . هر چه خواسته هایت بیشتر باشد آن را دورتر پرتاب خواهی کرد و _ طبق قانون دریا که برایت گفتم _ دریا آن شیشه را به سمت ساحل برمی گرداند.

ولی نه به طور قطع در همان جایی که شیشه را پرتاب کردی،

بلکه باید با لذت و شادمانی در طول ساحل زندگی قدم بزنی و از لحظه های خود لذت ببری تا اینکه هدف هایت بعد از فاصله ای زمانی به تو بازگردد و آن ها را مشاهده کنی .

متاسفانه تو در همین محل مانده ای و غصه می خوری . بلند شو و در ساحل زندگی به کاوش مشغول باش و ایمان داشته باش که روزی شیشه ی تو به تو باز خواهد گشت.

تا آن روز شاد و مطمئن زندگی کن .

              (دلم می خواد یه روزی باهاتون حرف بزنم تا اون روز خدانگهدار) 

ای که شبهای بارانی در کوچه های ذهنم پرسه می زنی

از پنجره کلماتم بر واژه های رسوزان دلم می گذری

و مرا در پاییز تنهایی رها می کنی

بی انکه از چشمان نمناک خبر بگیری

امشب باز هم بارانیست

و من دلتنگ

چشم انتظار طلوع خیالت به بارش اسمان چشم دوخته ام

در جستجوی یادت

پس مرا یاد کن... 

و برایم يارباش مثل ساحل براي دريا

پناهگاهباش مثل دريا براي ماهی

اشنا باش مثل ماهی براي صدف

محافظ باش مثل صدف براي مرواريد

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني

تو را با لهجه گل هاي نيلوفر صدا كردم

تمام شب براي با طراوت ماندن

باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

پس از يك جست وجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس

تو را از بين گل هايي كه در تنهاييم روييدند با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي:

دلم حيران و سرگردان چشمانيست رويايي و من

تنها براي ديدن زيبايي آن چشم تو را در دشتي

از تنهايي و حسرت رها كردم.

اين بود آخرين حرفت و رفتي...!

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

چشم هايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد  واكردم.

نمي دانم چرا رفتي...؟

نمي دانم چرا...؟

 شايد خطا كردم و تو بي آن كه فكر غربت چشمان من باشي

نمي دانم كجا...؟

تا كي...؟

براي چه...؟

ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد و بعد از

رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت.

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد .

و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره با مهرباني دانه بر مي داشت

تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد.

و بعد از رفتنت آسمان چشم هايم خيس باران بود.

و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد

من بي تو تمام هستم از دست خواهد رفت.

كسي حس كرد من بي تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد.

و بعد از رفتنت درياچه بغضي كرد.

كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد.

و من با آن كه مي دانم تو هرگز ياد مرا با عبور خود نخواهي برد.

دراین وبلاگ نیاز به ۲ نفر  است ما در این جا ۴ بخش در حال راهندازی

است وبخشها ی که هست مطالب وعکسها و... قند شکن

  سایت ها ی   ف ی   ل ت ر شده ولینک باکس وتا چند روز دیگر

رادیو ایران شعر راهندازی میشود من برای قسمت لینک باکس و رادیو

کمک لازم دارم کسانی که  مایلند میتوانند در نظرها یا با

آ یدی من

 samirdjjava@yahoo.com 

آدرس قندشکن

http://ss69ss.blogfa.com

ادرس لینک باکس

iransher_linkbox.mihanblog.com/

باتشکر :سمیر

عشق یعنی ... آرزوهاتون رو به هم بگین

عشق یعنی ... به هزار زبون بهش بگی دوستت دارم

عشق یعنی ... کسی که دلتو میبره

عشق یعنی ... بعضی وقتا اشک زیاد ریختن

عشق یعنی ... این فکر که چقدر خوبه اون تورو بخواد

عشق یعنی ... قشنگترین لباستو براش بپوشی

عشق یعنی ... ترانه ای که تو رو به یاد اون میندازه

عشق یعنی ... منتظر تلفنش باشی

عشق یعنی ... دیدن خوشحالیش

عشق یعنی ... زیر نور مهتاب براش شعر بخونی

عشق یعنی ... وقتی خوابه تماشاش کنی

عشق یعنی ... دلشو نشکنی

عشق یعنی ... باهاش تو بارون راه بری

عشق یعنی ... بذاری رو شونه هات گریه کنه

                                    زندگی پر از سپیدی است مثل کاغذهای دفتر

                                     *

زندگی یه حس زیباست مثل احساس یک کبوتر

                                     *

                                مثل خوابیدن تو گلدون خواب غنچه ها رو دیدن

                                     *

زندگی رو سخت نگیر زندگی ساده ساده است

                                      *

                                 حل میشه سختی با کوشش زندگی اوج ارادست

وقتی کسی رو دوس داری حاضری جون فداش کنی

حاضری دنیا رو بدی فقط یه بار نیگاش کنی

به خاطش داد بزنی به خاطرش دروغ بگی

رو همه چی خط بکشی حتی رو برگ زندگی

^عشق

 ^{عشق،عشق می آفريند
      عشق زندگی می بخشد
         زندگی رنج به همراه دارد
              رنج دلشوره می آفريند
                  دلشوره جرات  می بخشد
                     جرات،اعتماد به همراه دارد
                           اعتماد اميد می آفريند
                               اميد زندگی می بخشد
                                    زندگی عشق می آفريند 
                                          عشق، عشق می آفريند}

اشک شب و آه سحر داغ دل و سوز جگر

ترسم   که سازد آشکار  اسرار پنهان  ترا

درخشندگی قطرات اشکهای گرم و سوزندهای که از چشمان زیبایت

 چون مرواریدی بر صورت کمی رنگ پریده ات جاری است .

 بی شباهت به قطره بارانی  است که در دل صدف جای می گیرد

 وتبدیل به مرواریدی گران می شود.

هنگامی که پرده شفاف اشگهای درخشان تو می درخشد بی اختیار

 به یادشبنم های بهاری می افتم که بر روی گلبرگهای با طراوت و

 نرم گلها زیر اشعه کمرنگ صبحگاهی تلولو خاصی دارند.

 فقط نمی دانم این این اشکها سوزان که از دل پر حرارت و

 پاک تو که به صورت چشمه ای جوشان از چشمان زیبایت  بر

صورت معصوم وکودکانه ات جاری است اشکهای عشق است

 ویا اشکهای ندامت وپشیمانی؟ سرشک سوزان محبت است یا 

 دوری و محنت؟

به من بگو که اینها قطره های عشق است اشکهای عشقی کشنده 

 وجاویدان هرگز سعی نکن این محبت خداوندی را از من پنهان کنی

چون من به خاطر محبت و به خاطر عشق بی پایان زنده ام

لحظه ي ديدار نزديك است

باز من، ديوانه ام  مستم

باز مي لرزد دلم، دستم

باز گويي در جهان ديگري هستم

هاي!  نخراشي به عقلت گونه ام را تيغ

آي!    نپريشي صفاي زلفكم را دست

آبرويم را نريزي دل

اي نخورده مست

لحظه ي ديدار نزديك است.

گویند شقایق ها نمی میرند ، تا

مرگ شقایق ها دوستت دارم

خلوتم را نشكن

شايد اين خلوت من كوچ كند

به شب پروانه

به صداي نفس شهنامه

به طلوع اخرين افسانه

و غروبي كه در ان

نقش ديوانگي يك عاشق

بر سر ديواري پيدا شد.

خلوتم را نشكن

خلوتم بس دور است

ز هواي دل معشوق سهند

خلوتم راه درازي ست ميان من و تو

خلوتم مرواريد است به دست صياد

خلوتم تير وكماني ست به دست ارش

خلوتم راه رسيدن به خداست

خلوتم را نشكن

عميق هم اگر بشوم باز تو را نمي رسم

دستت را كش بياورم ببندم دور چشمم

پنج قدم آخر، افتادم پايين

بازي تمام است

اگر افتادنم را تو دست نزده بودي

آن پايين دست بسته دور چشمم هنوز

قايم موشك ها را خودم بازي شان مي دادم

يادت مي آيد

گريه ات را پيازها درآورده بودند

اما كوچه ي ما هيچ وقت پياز نمي خورد

دنباله ات را نكشيده ام

تا گرداگرد مدار بي جاذبه ات را

زباله دان بي انتهاي تعجب پر كند

تو را به خداي

خداي را به تو

دارد كشم مي آيد

از سرم تا نوك قله ي يقين

از بند ناف جنين بي حياي صداقت

از خربزه اي ترين روزهاي شكر اندر قوره ام

تو را به خداي

خداي را به جد و آبادت

كش زير اخلاقم پاره دارد مي شود

اما سرم هنوز كشش مي آيد

شوخيش گرفته

مسخره ام مي كند

سرم نه جد و آبادت را .

تو  هم باران ديشب را گردن من انداختي

آب هاي پاشيده هميشه به طرف من مي آيند

ماشين ها بوقم مي زنند

و مردم هاي با چتر به من خيس مي گويند

دارم پر مي شوم از آب تهي از آب

كفش هاي من زير باران باشد يا بالاي باران  باز هم خيس است

رعد و برقم را صدا بزنيد

صدا  ندارد

برق هم ندارد

اما باران را ديگر شرمنده...

بارانت تمام نشده

ابرها را برايم پست مي كند

من پاكت را باز نكرده

بارانم سرازير مي شود

چتر به چه درد بارنم مي خورد

دود بخاري دور سرم پيچيده

سياه بودنش را به رُخم مي كشد

عكس هاي روي ديوار يك ميخ اضافه مي خواهند و

من كمي سردرد

پنجره را نبسته جلوي بوق هايشان سبز مي شوم

تا  تُرمُزم  بگيرند

به من فحش تحويل داده ، جايش ملودي بگيرند

و دهان هاي پر از آبشان را ، باران

شرمنده ....

گل هاي اتاق دارند مي ميرند

از بي باراني كه بيرون دارد خفه ام مي كند

پنجره اتاق چند نرده داشته باشد

تا بتوانم چشمانم را در آن جاي بدهم

¹ خيابان را هزار بار رفتم

و

آمدم بار هزار  º

روزت را سياه مي كنم
و راه مي روم اين بي مفهوم جاده ها را
هر چند پاهايم گير داده اند اما
گريه ام مي گيرد وقتي به ياد هيچ چيز نمي افتم
نبودنم را پرت مي كنم روبه رويت كه مثل سگ دنبالش له بزني
از بالاي مسطح ترين بي خيالي هايت خودم را پرت مي كنم بالا
فكرش را بكن
هر وقت خواستم از افتادنم پايين بيايم
بالهايم سبز مي شوند و رسوايم مي كنند
اينجا فقط يك نيش خند مي تواند بخندد
و پشت يك توهم حقيقتا هيچ چيز نيست
اينجا توهمات با هم دست به يكي كرده اند تا...
هر وقت كمم آوردي
بودنم را انكار كني
زياد فكر نكن به جايي نمي رسي
فوقش پشت بام و دوباره رسوايي
گفتند هيچ چيز گيرت نمي آيد
انگار روايت ها الهام مي شدند
اما كور خواندند من روايت ها را هم بازي دادم
خودم به ديگران الهام مي كنم و
سگ محلي ها يم را جمع مي كنم تا سر هم بريزم رويت
منتها اليه اين خل مزاجي ها يك پارچ آب سرد است
بيداري را زياد تجربه كردم .
اما خداييش هيچ وقت
تجربه ها مرا بيدار نكردند

اگه یه روز چشمات پر اشک شد و دنبال یه شونه گشتی که گریه کنی صدام کن.

بهت قول نمی دم که ساکتت کنم...ولی قول می دم که پا به پات گریه کنم

                                        هوای شهرپرآوازه داره

     دلم خون شد زتنهایی خدایا

                                غریبی بی کسی اندازه داره

         دلم دریای خونه کسی دردم چه دونه

    دلی آشفته وپژمرده دارم

                              دراین دنیا دلبری گم کرده دارم

 کتاب عشق اورا هرشب می خونم

                                     هنوز دفتر ناخونده دارم

    خدایا ازسفریارم نیومد

                                    رفیق قلب بیمارم نیومد

  به خون اومد دلم ازدرد هجرون

                                  به دیدارم پرستارم نیومد

  اسیر درد و بیمارم توکردی

                              میون عاشقا خوارم توکردی

  کجا با غم مرا بود آشنایی

                            به دست غم گرفتارم توکردی

     دلم دریای خونه کسی دردم چه دونه

تا که بودیم نبودیم کسی    کشت ما را غم بی همنفسی

            تا که رفتیم همه یار شدند   خفته ایم و همه بیدار شدند

                                 قدرآیینه بدانیم چو هست

                            نه در آن وقت که اقبال شکست

متن وصیت نامه داريوش کبير :

اینک که من از دنیا می روم، بیست و پنج کشور جز امپراتوری ایران است و در تمامی این کشورها پول ایران رواج دارد و ایرانیان درآن کشورها دارای احترام هستند و مردم آن کشورها نیز در ایران دارای احترامند، جانشین من خشایارشا باید مثل من در حفظ این کشورها کوشا باشد و راه نگهداری این کشورها این است که در امور داخلی آن ها مداخله نکند و مذهب و شعائر آنان را محترم شمرد.

اکنون که من از این دنیا می روم تو دوازده کرور دریک زر در خزانه داری و این زر یکی از ارکان قدرت تو می باشد، زیرا قدرت پادشاه فقط به شمشیر نیست بلکه به ثروت نیز هست. البته به خاطر داشته باش تو باید به این حزانه بیفزایی نه این که از آن بکاهی، من نمی گویم که در مواقع ضروری از آن برداشت نکن، زیرا قاعده این زر در خزانه آن است که هنگام ضرورت از آن برداشت کنند، اما در اولین فرصت آن چه برداشتی به خزانه بر گردان .
مادرت آتوسا ( دختر کورش کبیر ) بر گردن من حق دارد پس پیوسته وسایل رضایت خاطرش را فراهم کن .

ده سال است که من مشغول ساختن انبارهای غله در نقاط مختلف کشور هستم و من روش ساختن این انبارها را که از سنگ ساخته می شود و به شکل استوانه هست در مصر آموختم و چون انبارها پیوسته تخلیه می شود حشرات در آن به وجود نمی آید و غله در این انبارها چندین سال می ماند بدون این که فاسد شود و تو باید بعد از من به ساختن انبارهای غله ادامه بدهی تا این که همواره آذوغه دو یاسه سال کشور در آن انبارها موجود باشد و هر سال بعد از این که غله جدید بدست آمد از غله موجود در انبارها برای تامین کسری خوار و بار استفاده کن و غله جدید را بعد از این که بوجاری شد به انبار منتقل نما و به این ترتیب تو برای آذوقه در این مملکت دغدغه نخواهی داشت ولو دو یا سه سال پیاپی خشک سالی شود .
هرگز دوستان و ندیمان خود را به کارهای مملکتی نگمار و برای آنها همان مزیت دوست بودن با تو کافیست، چون اگر دوستان و ندیمان خود را به کار های مملکتی بگماری و آنان به مردم ظلم کنند و استفاده نا مشروع نمایند نخواهی توانست آنها را مجازات کنی چون با تو دوست اند و تو ناچاری رعایت دوستی نمایی.
کانالی که من می حواستم بین رود نیل و دریای سرخ به وجود آورم ( کانال سوئز ) به اتمام نرسید و تمام کردن این کانال از نظر بازرگانی و جنگی خیلی اهمیت دارد، تو باید آن کانال را به اتمام رسانی و عوارض عبور کشتی ها از آن کانال نباید آن قدر سنگین باشد که ناخدایان کشتی ها ترجیح بدهند که از آن عبور نکنند .
اکنون من سپاهی به طرف مصر فرستادم تا این که در این قلمرو ، نظم و امنیت برقرار کند، ولی فرصت نکردم سپاهی به طرف یونان بفرستم و تو باید این کار را به انجام برسانی، با یک ارتش قدرتمند به یونان حمله کن و به یونانیان بفهمان که پادشاه ایران قادر است مرتکبین فجایع را تنبیه کند .
توصیه دیگر من به تو این است که هرگز دروغگو و متملق را به خود راه نده، چون هر دوی آنها آفت سلطنت اند و بدون ترحم دروغگو را از خود بران. هرگز عمال دیوان را بر مردم مسلط مکن و برای این که عمال دیوان بر مردم مسلط نشوند، قانون مالیات را وضع کردم که تماس عمال دیوان با مردم را خیلی کم کرده است و اگر این قانون را حفظ نمایی عمال حکومت زیاد با مردم تماس نخواهند داشت .
افسران و سربازان ارتش را راضی نگاه دار و با آنها بدرفتاری نکن، اگر با آنها بد رفتاری نمایی آن ها نخواهند توانست مقابله به مثل کنند ، اما در میدان جنگ تلافی خواهند کرد ولو به قیمت کشته شدن خودشان باشد و تلافی آن ها این طور خواهد بود که دست روی دست می گذارند و تسلیم می شوند تا این که وسیله شکست خوردن تو را فراهم کنند .
امر آموزش را که من شروع کردم ادامه بده و بگذار اتباع تو بتوانند بخوانند و بنویسند تا این که فهم و عقل آنها بیشتر شود و هر چه فهم و عقل آنها بیشتر شود تو با اطمینان بیشتری حکومت خواهی کرد .
همواره حامی کیش یزدان پرستی باش، اما هیچ قومی را مجبور نکن که از کیش تو پیروی نماید و پیوسته و همیشه به خاطر داشته باش که هر کسی باید آزاد باشد تا از هر کیشی که میل دارد پیروی کند .
بعد از این که من زندگی را بدرود گفتم ، بدن من را بشوی و آنگاه کفنی را که من خود فراهم کردم بر من بپیچان و در تابوت سنگی قرار بده و در قبر بگذار ، اما قبرم را مسدود مکن تا هر زمانی که می توانی وارد قبر بشوی و تابوت سنگی من را آنجا ببینی و بفهمی که من پدرت پادشاهی مقتدر بودم و بر بیست و پنج کشور سلطنت می کردم مردم و تو نیز خواهید مرد زیرا که سرنوشت آدمی این است که بمیرد، خواه پادشاه بیست و پنج کشور باشد ، خواه یک خارکن و هیچ کس در این جهان باقی نخواهد ماند، اگر تو هر زمان که فرصت بدست می آوری وارد قبر من بشوی و تابوت مرا ببینی، غرور و خودخواهی بر تو غلبه نخواهد کرد، اما وقتی مرگ خود را نزدیک دیدی، بگو قبر مرا مسدود کنند و وصیت کن که پسرت قبر تو را باز نگه دارد تا این که بتواند تابوت حاوی جسدت را ببیند.
زنهار، زنهار، هرگز خودت هم مدعی و هم قاضی نشو، اگر از کسی ادعایی داری موافقت کن یک قاضی بی طرف آن ادعا را مورد رسیدگی قرار دهد و رای صادر کند، زیرا کسی که مدعیست اگر قضاوت کند ظلم خواهد کرد.
هرگز از آباد کردن دست برندار زیرا که اگر از آبادکردن دست برداری کشور تو رو به ویرانی خواهد گذاشت، زیرا قائده اینست که وقتی کشوری آباد نمی شود به طرف ویرانی می رود، در آباد کردن ، حفر قنات ، احداث جاده و شهرسازی را در درجه اول قرار بده .
عفو و دوستی را فراموش مکن و بدان بعد از عدالت برجسته ترین صفت پادشاهان عفو است و سخاوت، ولی عفو باید فقط موقعی باشد که کسی نسبت به تو خطایی کرده باشد و اگر به دیگری خطایی کرده باشد و تو عفو کنی ظلم کرده ای زیرا حق دیگری را پایمال نموده ای .
بیش از این چیزی نمی گویم، این اظهارات را با حضور کسانی که غیر از تو اینجا حاضراند کردم تا این که بدانند قبل از مرگ من این توصیه ها را کرده ام و اینک بروید و مرا تنها بگذارید زیرا احساس می کنم مرگم نزدیک شده است .

مي دونم فراموشم كرده ،نمي دونم فراموشش كنم يا نه؟
شعله ي عشقش را تو دلم خاموشش كنم يا نه؟
چقدر يواش و بي صدا به خوابم پا گذاشت، مي ترسيد از خواب بپرم
فكر كردم اگه مي دونست چقدر دوستش دارم
و چقدر خوشحالم مي كنه اينطور آروم نمي اومد
ولي اون پيشم نيومد و فقط از خوابم گذر كرد
دنبالش كردم و ديدم كه به خواب پسري رفت و او را در آغوش كشيد
ناخودآگاه چشمانم بسته شد ، خارج شدم
و چشم بسته در روياها گم شدم
كمكم كنيد ، يه نفر دستم را بگيرد
راه بيداري را پيدا نمي كنم يكي بيدارم كند
كابوس ولم نمي كند من خودم را گم كرده ام
لطفا به من بگوييد كه اون فقط يه كابوس بود و بس

ایستاده ای روبه روی  ِ من

 به من نگاه می کنی

با گونه هایی پر از " پن کِک "

من رد می شوم .

تو روزی چند " من " می کشی ؟

موهاي ِ ژوليده اي دارند

كه بهداشت اجازه نمي دهد

با برس شخصي

موي ِ آن ها را صاف كنم.

سه شنبه بر می گردم  و اصلی از اشیاء را مفصل برای درختان گوشه ی  تبریز

 تعریف  می کنم . تا تو از نهاد ِ طراحان ِ عصر ِ من

آهی به سمت همه ی زنگ زدگی ها بفرستی

 و پرویز بودن را همیشه تمجید کنی .

 گاهی یک سوم از تفکر من در قید هستی است و با این وجود

تمام تو را منهدم می سازد  .

سه شنبه      بر می گردد و باغ تبریز

لبریز از وهم باز مانده ی قرون  انباشته در من است.

باز هم  یک سطح  دیگر از شخص شما را طی می کنم و

شیشه ای شکسته را و میخ نعل اسبی  که  جاده ی ابریشم  را بارها  پیموده 

 پیدا می کنم .

میخ نعل اسبی که  من را لای  ِ ابریشم خواب دیده است  .

دیده  است که  در یک مجمع آرام  سفیدی  پوست  ِ متورم ِ بوران را

 یک سهم کوچک از تراژدی خواهم کرد

 و جام کوچکی از جالیز را تا آخرین قصرهای روم باستان خواهم  برد.

ببین فرق تبریز این است  که تورا بین همه ی سفیدی ها گم می کند

و نعل اسب را ....    سه شنبه را ....    پرویز را ....

یک بسته از روزهای ِ مبهم 

 پایین پله هایی که نمی توانم بالا بروم ، افتاده است.

بردارم   یا بگذارم برای کسی که

بعد از من این مسیر را طی می کند.

ابهام و سردرگمی ویژه ی ِ من نیست .

مقداری از عمرت را که طی کنی تو هم بر نمی داری .

تو هم مودبانه رد می شوی از ابهام هایی که یقه ی من را چسبیده .

این قرمزی های ِ روی پوست من

جای تردید هایی است که نکردم...

 و خیلی زود همه چیز را بردار و

خیلی زود بیا اول همین پله ها.

پای ِ تخت را آرام جابجا کن

شهر به هم می ریزد

کسی نباید بداند این شهر را من ساخته ام

کسی نباید بداند همه ی جفت گیری های این شهر را

من طراحی کرده ام

مانکن های مودب را من گذاشته ام کنار خیابان

خودم گفته ام نئون های شهر آبی باشند.

چند تا از خیابان ها را یک طرفه می کنم

 و خیلی زود نظرم راجع به رنگ فسفری تابلو ها عوض می شود

من فقط برای این شهر اسم پیدا نکرده ام

به خاطر همین

        دستور می دهم :

پای ِ تخت را خودت تصمیم بگیری کجا بگذاریم .

گیلان 

 شاه راه بغض کرده ای است

 بین انگشت های من  

که نجابت تلخی را رقم می زند.

 و تلخ

 همین آشنا بودن من

 و رگ های برجسته ی سبز ِ خانم های گیلانی است.

تا حالا به سربازی که

 دمای سربازیش را به فارنهایت ثبت کرده فکر کرده ای .

فکر آخر ماه که قضیه فاش می شود  

و تو باید به  گیلان بروی و تمام درب ها را نزده ، رد کنی

 و لخت مادرزاد چند تا ماهی بخری ،

با جیبی انبوه از شماتت  سیمانی والدین.

من برای فرار تو را ترجیح می دهم

 که نصف گربه های قوز کرده را

 توی اسپانیا ملاقات می کنی

در حال عبور از کوچه ای خلوت و تاريک و بی انتهام

از کنار خانه ای به سنگينی تمام ابعاد زمين قد م بر می دارم

ياس خانه تمام مغزم را به خود مشغول کرده است

در را می زنم برای بوييد ن ياس اکنون می بينم باغبانی مهربان

و فرشته ای کوچک در را گشوده اند به داخل باغ نگاه می کنم

ولی نمی دانم باغ چه رنگی است ابی سبز قرمز زرد

فقط به بوته ياس فکر می کنم شايد باغبان مرا برای دعوتی

کوچک يا دوستانه به باغ راه دهد ولی می دانم که از بوييدن

ياس هميشه محروم می مانم و من اين محروميت را با تمام عشق

به انتهای باغ می رسم شايد زمان برای نگاه کردن اندک باشد

ولی پشت در جاده ای مهربان و زمينی امن وجود دارد که برای

بوييدن ياس ان جا سر پناهی عاشقانه و ابدی است .خدايا به ياد اورد م

باغ چه رنگی است باغ رنگ عشق است رنگ خداست.

خدايا سنگ و کلوخ های باغ را به من بسپار و داشتن بوته زيبا

را به باغبان و فرشته کوچک کسی که هميشه عاشق بوته ياس می ماند.
آپم ومنتظر حضورسرسبزت

بی بهانه

من می مانم و بارانهای بی اجازه

و

قلب عاشقی که سپاسگزارت می ماند تا ابد:

متشکرم که منفهماندی که :

چه قدر می توانم دوست بدارم

و

عاشق باشم بی توقع!

باور کن بی توقع!

تا وقتی که بزرگتر شدیم و دل به کسی دادیم، برای اینکه بدونیم اونم دلشو به ما داده ، چند بار جواب تلفنشو نمی دادیم و قهرهای الکی می کردیم تا ببینیم دلش به تاپ تاپ می افته یا نه؟ معمولا وقتی چیزی رو گم می کنی سراسیمه دنبالش می گردی ، اگه خوب دقت کنی اون چیز بهت خیلی نزدیکه، اون قدر که از نزدیکی زیاد نمی تونی پیداش کنی ، چون همیشه فکر می کنی باید جاهای محال رو دنبالش بگردی حالا اون نزدیکمه و من چند روزیه که نمی بینمش ، احساسش می کنم ولی انگار دوست داره صداش کنم ، با صدای بلند بگم : خدایا  کجایی که بهت احتیاج دارم ... خیلی ... خیلی ... نمی دونم چرا؟ ... دوباره این چراها اومد سراغم . خودت که می دونی؟ مگه نه؟ می دونی دارم از چی حرف می زنم؟ پس بیا و جواب چراهامو بده.                                                     

که فرصت بودن هست

تا فردا

که آینده دیری نیست

من آرامگاهی

                    برای خویشتن                   خواهم ساخت

و گلدسته ای

                   بر آن                                 بقیه خواهم کرد

که بعد از مرگ

گنجشگان موذن

تکوین روزگار

                          دگر را

به من بشارت دهند

و معنای دوری را عبوس ترین واژه ها یافتی

تو اکنون آن پروانه ای که بالهایش سوخته و کویری که

کاکتوس هایش را نوید باران می دهد.

الم یاس بر تمام سلول هایت سایه افکنده و نام اورا

که هر لحظه دور و نزدیک می شود با غمی که به هیچ چیز شبیه نیست

رنگ می کنی.

اینک می فهمی که زندگی را چه گران خریده ای و با چه عذابی قسط اش را می دهی.

تابلوی انتظارت مفهومی ندارد

و رنگ روغن هایش را باد شسته و برده

پری سپید آرزوهایت را باد با خود برد و گلهای بنفشه باغچه ات یکدست

سرود زردی را می خوانند زیرا

پیاله شراب حقیقت را ظرفی پر کرده و تو آن را نوشیدی ...

ازم پرسيد منو بيشتر دوست داري يا زندگيتو * خوب منم راستشو

 گفتم و گفتم زندگيمو * نپرسيد چرا ! گريه کردو رفت *

اما نمي دونست که زندگيم اون

نيلوفر من برايه من خدا يكي هست تو هم يكي

.....................................................

من يه ليوان چاي داغ را به تو ترجيح ميدهم

چون چاي فقط زبونمو مي سوزونه ولي تو دلمو

................................................

يادم باشه يادت باشه دروغ نگيم به هم ديگه

دوستم داري دوستت دارم چشامون اينو بهم ميگه

...............................................

بعضي ها فكر مي كنند منصفانه نيست

كه خدا كنار گل سرخ خار گذاشته

بعضي از ديگران خدا را ستايش مي كنند

كه خدا كنار خار ها گل سرخ گذاشته

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

اي گل خوشبويه زندگي كاش

ميدانستي چقدر دوستت دارم

همه چيز را در كنار تو آرزو مي كنم

هفت شهر عشق
شهر اول : نگاه و دلربايي
شهر دوم : ديدار و آشنايي
شهر سوم : روزهاي شيرين و طلايي
شهر چهارم : بهانه، فکر ،جدايي
شهر پنجم : بي وفايي و بی خیالی
شهر ششم : دوري و بي اعتنايي
شهر هفتم : اشک،آه،تنهايي

ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقــــت بود
بشنواين التماسر