یک
دوستت دارم نه به خاطر شخصیت تو ، بلکه به خاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا میکنم

دو
هیچکس لیاقت اشکهای تو را ندارد و کسی که چنین لیاقتی دارد باعث اشک ریختن تو نمیشود

سه
اگر کسی تو را آنطور که میخواهی دوست ندارد به این معنی نیست که تو را با تمام وجود دوست ندارد

چهار
دوست واقعی کسی است که دستهای تو را بگیرد و قلب تو را لمس کند

پنج
بدترین شکل دلتنگی برای کسی آن است که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید

شش
هرگز لبخند را ترک نکن ، حتی وقتی ناراحتی چون هر کس ممکن است عاشق لبخند تو شود.

هفت
تو ممکن است در تمام دنیا فقط یک نفر باشی ، ولی برای بعضی افراد تمام دنیا هستی

هشت
هرگز وقتت را با کسی که حاظر نیست وقتش را با تو بگذراند ، نگذران

نه
شاید خدا خواسته است که ابتدا بسیاری افراد نا مناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را ، به این ترتیب وقتی او را یافتی بهتر میتوانی شکر گذار باشی

ده
به چیزی که گذشت غم نخور ، به آنچه پس از آن آمد لبخند بزن

یازده
همیشه افرادی هستند که تو را می آزارند ، با این حال همواره به دیگران اعتماد کن و فقط مواظب باش به کسی که تو را آزرده ، دوباره اعتماد نکنی

دوازده
خود را به فرد بهتری تبدیل کن و مطمئن باش که خود را میشناسی قبل از آنکه شخص دیگری را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد

سیزده
زیاده از حد خود را تحت فشار نگذار ، بهترین چیزها در زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری

ای سر چشمه ی محبت
ای عشق واقعی
چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است
چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود
بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است
چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای
من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی
تو هوای دلم را با طراوت کردی
زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران پرواز میکنم
پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

عشق يعني يك سلام و يك درود

 عشق يعني درد و محنت در درون

 عشق يعني يك تبلور يك سرود

 عشق يعني قطره و دريا شدن

 عشق يعني يك شقايق غرق خون

 عشق يعني زاهد اما بت پرست

 عشق يعني همچو من شيدا شدن

 عشق يعني همچو يوسف قعر چاه

 عشق يعني بيستون كندن بدست

 عشق يعني آب بر آذر زدن

 عشق يعني چون محمد پا به راه

 عشق يعني عالمي راز و نياز

 عشق يعني با پرستو پرزدن

 عشق يعني رسم دل بر هم زدن

 عشق يعني يك تيمم يك نماز

 عشق يعني سر به دار آويختن

 عشق يعني اشك حسرت ريختن

 عشق يعني شب نخفتن تا سحر

 عشق يعني سجده ها با چشم تر

 عشق يعني مستي و ديوانگى

 عشق يعني خون لاله بر چمن

 عشق يعني شعله بر خرمن زدن

عشق يعني آتشي افروخته

 عشق يعني با گلي گفتن سخن

 عشق يعني معني رنگين كمان

 عشق يعني شاعري دلسوخته

 عشق يعني قطره و دريا شدن

 عشق يعني سوز ني آه شبان

 عشق يعني لحظه هاي التهاب

 عشق يعني لحطه هاي ناب ناب

 عشق يعني ديده بر در دوختن

 عشق يعني در فراقش سوختن

 عشق يعني انتظار و انتظار

 عشق يعني هر چه بيني عكس يار

 عشق يعني سوختن يا ساختن

 عشق يعني زندگي را باختن

 عشق يعني در جهان رسوا شدن

 عشق يعني مست و بي پروا شدن

 عشق يعني با جهان بيگانگى

امشب از آسمان ديده ي تو

روي شعرم ستاره مي بارد

در سکوت سپيد کاغذ ها

پنجه هايم جرقه مي کارد

شعر دوانه ي بت آلودم

شرمگين از شيار خواهش ها

پيکرش را دوباره مي سوزد

عطش جاودان آتش ها

آري ... آغاز دوست داشتن است

گرچه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

که همين دوست داشتن زيباست

آه ... بگذار گم شوم در تو

کس نيابد دگر نشانه ي من

روح سوزان و آه مرطوب

بوزد بر تن ترانه من

آه ... بگذار زين دريچه باز

خفته در پرنيان روياها

با پر روشني سفر گيرم

بگذرم از حصار دنياها

داني از زندگي چه مي خواهم

من با تو باشم ، تو ، پاي تا سر تو

زندگي گر هزار باره بود

بار ديگر تو ، بار ديگر تو

آنچه در من نهفته ، درياييست

کي توان نهفتنم باشد

با تو زين سهمگين طوفاني

کاش ياراي گفتنم باشد

بس که لبريزم از تو مي خواهم

بدوم در ميان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج درياها

بس که لبريزم از تو ، مي خواهم

چون غباري ز خود فروريزم

زير پاي تو سر نهم آرام

به سبک سايه ي تو آويزم

آري ... آغاز دوست داشتن است

گرچه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

که همين دوست داشتن زيباست

هميشه با تو
با تو بوده ام ، هميشه و در همه جا
با تو نفس کشيده ام ، با چشمان تو ديده ام
مرا از تو گريزي نيست ،
چنانکه جسم را از روح و زمين را از اسمان و درخت را از افتاب
تو دليل من براي حيات بودي و هستي
و چنان با این دليل زيسته ام که باور کرده ام
علت بودن من تو هستي
پاسخ من به اغاز و پايان زندگي اين است : « هميشه با تو

فداي مهربونيات چه ميكني با سرنوشت         دلم برات تنگ شده بود اين نام رو واست نوشت 

حال منو اگه بخواي رنگ گل هاي قاليه           جاي نگاهت بد جوري تو صحن چشمام خاليه

ابرها همه پيش منن اينجا هوا پر از غمه        از قصه هاهرچي بگم جونه خودت بازم كمه

ديشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون         فرياد زدم يا تو بيا يا منو پيشت برسون

فداي تو نمي دوني بيتو جه دردي كشيدم      حقيقت واست ميگم به آخر خط رسيدم

نمي دوني چقدر دلم تنگ براي ديدنت           براي مهربونيات نوازشت بوسيدنت

بخاطرت مونده يكي هميشه چشم براهت        يه قلب تنها و كبود هلاك يه نگاهته

بغض كهنه چند روزه دائم در انتظارمه               تنها دليل زندگي با يه غمي دوست دارم

داغه دلم تازه ميشه اسمتو وقتي ميارم          وقتي نيستي چكنم با اين دل بهونه گير

                                                    دل تنگتم              

بذار يواش شروع كنم سلام گلم . همنفسم

آرزوهام راضي شدن ديگه بهت نمي رسم

گفتم چيا گفتي بهم؟ گفتي كه آينده داري

دنيا همش عاشقي نيست گريه داري. خنده داري

گفتم كه گفتي من باشم به لحظه هات نمي رسي

به قول دل شايد دلت گرو باشه پيش كسي

خلاصه گفتم كه چشات قصدرسيدن نداره

روياها كاله و دسات خيال چيدن نداره

گفتم كه گفتي زندگيت غصه داره . سفر داره

هم واسه من. هم واسه تو. با هم بودن خطر داره

گفتم تو گفتي روياها مال شباي شاعراست

شهامتو كسي داره كه شاعر مسافراست

مسافرا اون آدمان كه با حقيقت مي مونن

تلخياشو خوب مي چشن . غصه هاشو خوب مي دونن

گفتم فقط مي خواي واست يه حس محترم باشم

عاشقيمو قايم كنم تو طالع تو كم باشم

گفتم كه گفتي ما دوتا به درد هم نمي خوريم

ولي يه جا مثل هميم. هر دو مون از غصه پريم

گفتم تو گفتي مي تونيم يادي كنيم از همديگه

اما كسي به اون يكي ليلي و مجنون نمي گه

گفتم تو گفتي سهممون از زندگي جداجداست

حرف تو رو چشم منه ..اما اينام دست خداست

هر چي كه تو گفته بودي گفتم به دل بي كم و بيش

حال خودم؟ نه راه پس مونده برام . نه راه پيش

دلم كه حرفاتو شنيد . اول كه باورش نشد

ولي نه. بهتره بگم .نفهميدش . سرش نشد

يه جوري مات و غمزده فقط به دورا خيره شد

رنگ از رخش . نه نپريد . شكست و مرد و تيره شد

بلور روياهام ولي . چكيد مثله خواب تگرگ

آرزوهام از هم پاشيد . رسيد ته كوچه مرگ

راستش ازم چيزي نموند . به جز همين جسم ظريف

خوب مي دوني چي ميكشه غريب تو خونه حريف

نگي چرا نوشته هام لطيف و عاشقونه نيست

روياو آرزو كه هيچ . حتي دل ديونه نيست

دوست دارم . چه توي خواب . چه توي مرگ و بيداري

فداي يه تار موهات . كه منو دوستم نداري

مواظب آدما باش . زندگي گرگه مهربون

خداي روياي منم . هنوز بزرگه مهربون 

خیالتون راحت شد که بی شما می میرم               محبتو از اون وقت کمتر و کمتر کردید

گفته بودید با منید حتی اگه نباشم                      کلاغ خبر می آورد شبو با کی سر کردید

شما دوسم نداشتید از چشاتون می بارید           نمی دونم شعرامو واسه چی از بر کردید

از هر جا می گذشتید گل به پاتون می ریختم        شما به جاش تو قلبم هزار تا خنجر کردید

عزیز بودید فراوون زجرم دادید چه آسون                وجودتونو با زجر واسم عزیزتر کردید

به یادتون نمونده تو اون غروب پاییز                     پیش هزار تا شاهد دسم انگشتر کردید

چه روزایی که شونم پناه اشکاتون بود                رو زانوهای خستم خستگی رو در کردید

انگار خوشی نمی خواست من مزه سو بفهمم    یه روز که گل می دادم نداده پرپر کردید

چیزی نبدو تا اونروز آروم بودیم و خوشبخت          تمام این   کارارو   اون روز   آخر  کردید

پس نذرامون چی میشه حتما بیادتون نیست      واسه      ضریح    آقا نذر  کبوتر  کردید

حق با شماس من کجا شما کجا و تقدیر            میوه ی خوشبختی رو همیشه نوبر کردید

من  که  چیزی نگفتم که  دلتون  گرفته                 این اولین باره که شما باهام قهر کردید

همون کلاغه می گفت یه جا شما رو دیده           انگشترو تو دست یه کس  بهتر  کردید

من که پسش ندادم دادم به همسایتون               گفتم دیگه درس نیس شما ما رو پر کردید

یه چیزی می نویسم خدا منو ببخشه                 اگه یه وقت بهم خورد منتظرم برگردید

شعر تو باید طلا کرد مث پاییز                         شبتو باید دراز کرد مث یلدا

تو نگات می شه سفر کرد مث مجنون             دلو می شه در به در کرد مث لیلا

عشق تو رنگ همون بوته ی یاسه                  که همش قد می کشه زود می ره بالا

تو مقدس و زلالی مث سوگند                        روشن و غرق امیدی مث فردا

تو سفیدی مث برفای زمستون                      تو وسیعی مث جنگل مث صحرا

پر التماسو تو نمی دونی                             پری از ولی اگر نمی شه اما

قبله ی اول و آخرم چشاته                            چه کنارم باشی چه اونور دنیا

مث سمفونی مث نت پر رازی                       مث برف اول  ژانویه  زیبا

رفتنت یه طعمیه شبیه مردن                         موندنت یه رنگیه شبیه رویا

تو رو به خدا قسم دیگه سفرنه!                    لا اقل اگه می ری نرو تو تنها 

با یه رنگ سرخ و زیبا مثل برگای شقایق                    تو کتاب عشق نوشته غم و غصه واسه عاشق

نوشته عاشق همیشه تو یه بحر غم میمونه                            دل عاشقم نمیشه آوازه شادی بخونه

آخه اونکه جون قلبش تو یه زندونی اسیره                      تو یه این زندون نباشه تفلکی دلش می گیره

این دل عاشق همیشه واسه یارش بی قراره                    واسه برگشتنه یارش همیشه چشم انتظاره

دل اون خیلی شبارو مونس قصه و درده                      تنوره شادی قلبش عمریه خاموش و سرده

میشه خوند از تو نگاهش همه ی دردارو با هم          چشماشم همیشه داره رازه غصه ها رو با غم

تو کتاب عشق نوشته عاشقا ساده و پاکن               تو یه راه عشق همیشه ساده ساده مثل خاکن

                                عاشقا همیشه پاکن تا همیشه سینه چاکن!!!.

وقتی که قلم تاب نوشتن از تو را ندارد

دل کوچک من جطور بر فراق تو صبور باشد. دیروز آمدند

مسافران آسمان خدا

دلم را در پس نامه های آشفته ام به سرزمین تو آوردند

 و آتش سوخته ی دلم را پیشکش تو کردند

نمی دانم با دلشان چه نجوا کردی که هنوز آشفته اند٬ هنوز بی تابند .

 چشمانشان لبریز از الماس های تو بود و

تمام لباس هایشان بوی زلفین سیاه تو را می داد

آنچنان سفت در آغوش گرفتمشان که

گویی.................................................

آه الله من !محمد!حسن!آسمان بقیع!

نه خاک بقیع که چهار آسمان را در آغوش کشیده!

چقدر دلتنگم ...................چقدر

همسفر نورم جای تو در کشاکش روحم خالی بود 

 دلم می خواست کنارم بودی

همانند روضه مرا سفت در آغوش مهرت پناه می دادی و  آرامم می کردی

معبود تو بگو! تو که می دانی چشمانم به رنگ شفق شده

و انار دلم تکه تکه از چشمانم بر خاک می افتد. تو بگو! بدون دل چه کنم ؟

دلی که گاه اسیرست و گاه نیست . کی مال تو می شود؟

 کی تیک تاک دلم با نام تو می لرزد ؟

کی؟ کی ؟

از خودم خسته ام . خوشا به حال پرستو های سپیدت که دیروز آمدند .

کاش می دانستند که این روزها چقدر به تو نزدیکند 

 خوشا به حال آنان که لذت نزدیکی به تو را

 نگین انگشترشان می کنند .

 خوشا به حال آنان که همچون من هبوط نمی کنند

خوشا به حال .....................................................................

می گوید چرا سکوت کردی؟

نازنین دل چه بگویم که من پر از خالی ام .

 از تهی چه می خواهی بشنوی ؟

رفتن از کنار نور ٬عبور از آغوش مهربانی دلتنگم می کند

نمی دانم چه می خواهم !

نمی دانم چه می گویم ! 

شب های وداع همیشه بیمار می شوم

و روزهایش درد تمام استخوان هایم را می بلعد

و معمولا در این شرایط است که بهشت را نمی فهمم

و هبوط می کنم هبوط

یکسال تقویم می شود  

 می آیی در گوشم و زبانم قفل می شود

مرد راننده گمان می کند لالم

نعمت هایت در قاب چشمانم می رقصد

و من دوستت دارم را مشق می کنم

یا کریم

خسته ام خدایا

در این ماتمکده دل خسته ام

روزگاری بود که خلوتکده ام

پر از عطر یاس بوی اقاقی بود

و حال دوباره در آستانه ی جنهم

آرزوی مرگ مرا به خود می خواند

تمام  هستی ام را به تاراج می دهم

فقط آرامش می خواهم

به هزار در پناه بردم

اما ..................

نمی دانم کدامین آستان بر من گشاده می شود ؟

کدامین آستان ؟

مرا نجات بده

مرا رها کن از این ..........

خدایا

دنیا و درد های آدمیان

آتشفشان روحم شده است

و مرا به مسلخ می برد

جز تو راه به جایی ندارم

نجاتم بده نجاتم بده

بود آیا هم آغوشی آسمان نور ؟

كاش بودي تا براي قلب من زندگي اينگونه بي معنا نبود

كاش بودي تا لبان سرد من قصه گوي غصه غمها نبود

كاش بودي تا نگاه خسته ام بي خبر از موج واز دريا نبود

كاش بودي تا زمستان دلم اينچنين پرسوز وپرسرما نبود

كاش بودي تا فقط باور كني بعد تو اين زندگي زيبا نبود ..

هميشه با تو
با تو بوده ام ، هميشه و در همه جا
با تو نفس کشيده ام ، با چشمان تو ديده ام
مرا از تو گريزي نيست ،
چنانکه جسم را از روح و زمين را از اسمان و درخت را از افتاب
تو دليل من براي حيات بودي و هستي
و چنان با این دليل زيسته ام که باور کرده ام
علت بودن من تو هستي
پاسخ من به اغاز و پايان زندگي اين است : « هميشه با تو »

ای خدا امشب دلم خیلی پره

 می خوام باهات حرف بزنم .

حرفایی که حرف دله

می خوام بگم خسته شدم

خسته شدم از روزگار

 از این دیار

دیار پرشرم وحیا   دیار پررنگ و ریا

می خوام بگم که ای خدا

  دوست دارم بی انتها

می خوام که فریاد بزنم

از ته دل داد بزنم

  بگم چرا به من یه دل خسته دادی

 یه دل پر از غم و یک لب بسته دادی

به خدا خسته شدم

از درها از پنجره 

از همون شاپرکی که رو گلها می پره

 حتی از ستاره که اون بالا چشمک می زنه.

حتی از مرغابی ها

از گلها.پروانه ها

از خودم .همسایه ها

 از همه خسته شدم

در عشق خودم سوختم

سوختم و آموختم

بي وفايان در جهان

بسيارند در هر زمان

عاشقي; راز خود اندر دل بدار

سنگدلان بسيارند

خود را ارزشمند بدار...

هنوز راه میرم

هنوز می تونم ببینم

بشنوم

دل مرده ام رو با خودم هر جا که میرم به دوش میکشم . . .

مرگ تدریجی روحم رو که ذره ذره تاریک و تاریک تر میشه رو جلوی

چشمام می بینم .

دیگه جرقه ی سلولهای مغزم نمی تونن فاصله ی بین

سطرهای خالیه کاغذ رو پر کنن .

دیگه اشکی توی چشمم نمونده که باهاش برگهای خشک غمم رو به

آتیش بکشم و با گرمای شعله اش دلمو گرم کنم . . .

مدتهاست که منتظر پایان این کابوس و بیدار شدن از این خواب لعنتیم

کابوسی که سالهاست دارم می بینم . . .

رؤیایی که بیدار شدن ازش به قیمت زندگی تموم میشه

من هنوز راه میرم ...

می بینم ...

می شنوم ...

نفس می کشم ...

ولی زنده نیستم ...

خیلی وقته مرده ام ...

خیلی وقته . . . !