تو قشنگی مثه شکلایی که ابرا می سازن                             

                               گلای اطلسی از دیدن تو رنگ می بازن

اگه مردای تو قصه بدونن که اینجایی                                     

                                        برای بردن تو با اسب بالدار می تازن                        

  تا همگان بدانند به دست کسی پیوند نخورده است.....

بر خاکم قالبی از یخ بگزارید.....

 تا تنها او برایم اشک بریزد.............

اشكای يخيمو پاك كن درای قلبمو وا كن

صدای قلبمو بشنو من چه كردم با دل تو

كاشكی تو لحظه آخر عشقو تو نگام ميخوندی

قلب تو صدامو نشنيد رفتی با غريبه موندی

اگه يه روزبگم از اين حكايت كه به تو كردم عادت

دلم پيش دلت مونده تو زندون رفاقت

اگه يه شب برسم به حقايق ميشم خدای عاشق

ميگم رازمو به ستاره دريای مغرب

تو را می خواهمت حالا همین جا

همین حالا که طوفانی است دریا



در این ابر و در این افسونِ باران

بر این ساحل که تازه می کند جان



همین جا که به لب آورده کف موج

صدای خنده ی ساحل رسد اوج



تو را می خوانمت بر روی قایق

کنار رقص ماهی های عاشق



میان بوی باران، سبزه و سنگ

در این رنگین کمان پاکِ هفت رنگ



تو را نزدیک خود نزدیک دریا

تو را امروز می خواهم نه فردا



درون قایقی بر آب خفته

که آرامش در آن هر سو نهفته



تو را می خواهمت بی هیچ صبری

به رنگ آبی عاشق، نه ابری



کمی عشق و شراب ِ سرخ و دریا

تو را امروز می خواهم نه فردا

حقیقت تلخ رو نوشیدی

و معنای دوری را عبوس ترین واژه ها یافتی

تو اکنون آن پروانه ای که بالهایش سوخته و کویری که

کاکتوس هایش را نوید باران می دهد.

الم یاس بر تمام سلول هایت سایه افکنده و نام اورا

که هر لحظه دور و نزدیک می شود با غمی که به هیچ چیز شبیه نیست

رنگ می کنی.

اینک می فهمی که زندگی را چه گران خریده ای و با چه عذابی قسط اش را می دهی.

تابلوی انتظارت مفهومی ندارد

و رنگ روغن هایش را باد شسته و برده

پری سپید آرزوهایت را باد با خود برد و گلهای بنفشه باغچه ات یکدست

سرود زردی را می خوانند زیرا

پیاله شراب حقیقت را ظرفی پر کرده و تو آن را نوشیدی ...

   تاحالا تنهایی راازعمق وجودت احساس

 کرده ای؟

 تنهایی که عشق را صدا می زنی.

 و در عمق وجودت همدمی از بلور را تصور

 می کنی.

  ان گاه عشقت را می یابی و از ان  لذت

می بری وغنیمت می شماری لحظه ها

 یش را

انگاه دوباره تنها می شوی

اما این بار تنهایی را خواهانی

 و درعمق تنهایی تنهااز وجودزیبایی لبریز

 و به اوج می رسی.

 ایا تا به حال تنهایی را حس کرده ای؟؟؟

حاشا که من به موسم گل ترک می کنم

این آهنگ ..وطنم .. نام دارد و خواننده ی آن سالار عقیلی است و به وسیله ی نوازندگان ملی ایران اجرا شده است .

اینم لینک دانلود

http://radcom.ir/download/Lemair.mp3

نام جاويد وطن

صبح اميد وطن

جلوه کن در آسمان

همچو مهر جاودان

وطن اي هستي من

شور و سرمستي من

جلوه کن در آسمان

همچو مهر جاودان

بشنو سوز سخنم

که هم آواز تو منم

همه جان و تنم

وطنم وطنم وطنم وطنم

بشنو سوز سخنم

كه نواگر اين چمنم

همه جان و تنم

وطنم وطنم وطنم وطنم

همه با يک نام و نشان

به تفاوت هر رنگ و زبان

همه شاد و خوش و نغمه زنان

ز صلابت ايران جوان

ز صلابت ايران جوان

ز صلابت ايران جوان

قشنگ یعنی

            تعبیر عاشقانه اشکال

و عشق

       تنها عشق تو را به گرمی

                             یک سیب می کند مانوس

وعشق

       تنها عشق

               مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد

                   مرا رساند به امکان یک پرنده شدن

در کوچه های خلوت بی هدف تنهاست و سرگردان

تکه ای از وجود خود را گم کرده اواره سرگردان

نگاهی بی هدف دنبال چیزی که خود نیز نمی داند سرگردان

خیابان خلوتتر از ان است که با او همدردی کند

زمین و زمان مرده ان حرکت ندارند

مردمان این دیار نیز احساس ندارند

نمی یابد ان پاره ی تن خود را باز تنهاست

در گوشه ای با چشمان گریان باز تنهاست

سالها ست به نقطه ی خیره  تنهاست

منتظر یک نگاه یک نشانه با یک کوچه بی انتها همراست

مردمان خنده کنان می گویند باز دیوانه ی دیگر با رویای خود همراست

چشم انتظار در گوشه ای  مرگ را می خواهد

هنوز وطن را در یاد دارد

وجودش یارش عشقش در وطن است

 چشمانش باز در وطن است

چه زیباست چه زیباست رویاست

مردمان نگاه می کنند به گوشه ی پیری عاشق افتادست

سالهال بود چیزی را از خدا می خواست

منتظر یک نگاه بود اواره بود وطن زادگاه عاشقان را می خواست

 عشقش یارش را می خواست

وطن را می خواست

جواب انتظارش را می خواست

اما نه امیدی نبود مرگ را می خواست

تنهایی بی پایان را می خواست

به دنیا امدم

ندای گوشم را نوازش داد

ترک بگو بعد از دوسالگی خانه خود را

تو یک مهاجری

جایی برای تو پیدا نمی شود

سفر کن سفر کن

غم درد را درک کن

وطن را ترک کن

ای مهاجر سفر کن

در گوشه ها بیابان ها دریاها

باورم نمی شود من یک مهاجرم

15 سال 6 ماه و 24 روز

 4 ساعت "8 دقیقه و 5 ثانیه

6 " 7"8 "9 "10" ثانیه ها می گذرد

من همچنان دنبال ان ندا ام

در گوشه های خیابان

پشت میله های زندان

نه ندا را نمی یابم

در میان تپه های تفتان

در دشت خراسان

در اقیانوس ارام

با قایقان بی بادبان

که هر سال یک برادرم را از من می گیرد

ان ندا را نمی یابم

دیگر پری برای پرواز

پایی برای فرار

نه دیگر نمی خواهم یک مهاجر باشم

خاک را بیشتر دوست دارم

ای ندا اینبار تو با من بیا

اینبار تو باید یک مهاجر شوی

ای مهاجر سفر کن

سفر کن از این دنیا گذر کن

گذر کن

دفتر سفید

خودکار پر جوهر

چراغ خواب نیز روشن

همه اماده اند

با خود می گویم چرا من

دیگر نمی خواهم بنویسم

اما نه کاغذ سفید انتظار می کشد

خودکار دادمی زند

چراغ خواب تما شا می کند

ایا امشب نیز

نام تو را

اری بازمن و تو

یک صفحه کاغذ با هزاران گیلومتر فاصله

فقط سکوت می کنم

به یادت

می گویم دوستیت دارم

دوستت دارم

ای سر چشمه ی محبت
ای عشق واقعی
چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است
چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود
بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است
چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای
من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی
تو هوای دلم را با طراوت کردی
زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران پرواز میکنم
پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

عشق يعني يك سلام و يك درود

 عشق يعني درد و محنت در درون

 عشق يعني يك تبلور يك سرود

 عشق يعني قطره و دريا شدن

 عشق يعني يك شقايق غرق خون

 عشق يعني زاهد اما بت پرست

 عشق يعني همچو من شيدا شدن

 عشق يعني همچو يوسف قعر چاه

 عشق يعني بيستون كندن بدست

 عشق يعني آب بر آذر زدن

 عشق يعني چون محمد پا به راه

 عشق يعني عالمي راز و نياز

 عشق يعني با پرستو پرزدن

 عشق يعني رسم دل بر هم زدن

 عشق يعني يك تيمم يك نماز

 عشق يعني سر به دار آويختن

 عشق يعني اشك حسرت ريختن

 عشق يعني شب نخفتن تا سحر

 عشق يعني سجده ها با چشم تر

 عشق يعني مستي و ديوانگى

 عشق يعني خون لاله بر چمن

 عشق يعني شعله بر خرمن زدن

عشق يعني آتشي افروخته

 عشق يعني با گلي گفتن سخن

 عشق يعني معني رنگين كمان

 عشق يعني شاعري دلسوخته

 عشق يعني قطره و دريا شدن

 عشق يعني سوز ني آه شبان

 عشق يعني لحظه هاي التهاب

 عشق يعني لحطه هاي ناب ناب

 عشق يعني ديده بر در دوختن

 عشق يعني در فراقش سوختن

 عشق يعني انتظار و انتظار

 عشق يعني هر چه بيني عكس يار

 عشق يعني سوختن يا ساختن

 عشق يعني زندگي را باختن

 عشق يعني در جهان رسوا شدن

 عشق يعني مست و بي پروا شدن

 عشق يعني با جهان بيگانگى

امشب از آسمان ديده ي تو

روي شعرم ستاره مي بارد

در سکوت سپيد کاغذ ها

پنجه هايم جرقه مي کارد

شعر دوانه ي بت آلودم

شرمگين از شيار خواهش ها

پيکرش را دوباره مي سوزد

عطش جاودان آتش ها

آري ... آغاز دوست داشتن است

گرچه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

که همين دوست داشتن زيباست

آه ... بگذار گم شوم در تو

کس نيابد دگر نشانه ي من

روح سوزان و آه مرطوب

بوزد بر تن ترانه من

آه ... بگذار زين دريچه باز

خفته در پرنيان روياها

با پر روشني سفر گيرم

بگذرم از حصار دنياها

داني از زندگي چه مي خواهم

من با تو باشم ، تو ، پاي تا سر تو

زندگي گر هزار باره بود

بار ديگر تو ، بار ديگر تو

آنچه در من نهفته ، درياييست

کي توان نهفتنم باشد

با تو زين سهمگين طوفاني

کاش ياراي گفتنم باشد

بس که لبريزم از تو مي خواهم

بدوم در ميان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج درياها

بس که لبريزم از تو ، مي خواهم

چون غباري ز خود فروريزم

زير پاي تو سر نهم آرام

به سبک سايه ي تو آويزم

آري ... آغاز دوست داشتن است

گرچه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

که همين دوست داشتن زيباست

هميشه با تو
با تو بوده ام ، هميشه و در همه جا
با تو نفس کشيده ام ، با چشمان تو ديده ام
مرا از تو گريزي نيست ،
چنانکه جسم را از روح و زمين را از اسمان و درخت را از افتاب
تو دليل من براي حيات بودي و هستي
و چنان با این دليل زيسته ام که باور کرده ام
علت بودن من تو هستي
پاسخ من به اغاز و پايان زندگي اين است : « هميشه با تو

فداي مهربونيات چه ميكني با سرنوشت         دلم برات تنگ شده بود اين نام رو واست نوشت 

حال منو اگه بخواي رنگ گل هاي قاليه           جاي نگاهت بد جوري تو صحن چشمام خاليه

ابرها همه پيش منن اينجا هوا پر از غمه        از قصه هاهرچي بگم جونه خودت بازم كمه

ديشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون         فرياد زدم يا تو بيا يا منو پيشت برسون

فداي تو نمي دوني بيتو جه دردي كشيدم      حقيقت واست ميگم به آخر خط رسيدم

نمي دوني چقدر دلم تنگ براي ديدنت           براي مهربونيات نوازشت بوسيدنت

بخاطرت مونده يكي هميشه چشم براهت        يه قلب تنها و كبود هلاك يه نگاهته

بغض كهنه چند روزه دائم در انتظارمه               تنها دليل زندگي با يه غمي دوست دارم

داغه دلم تازه ميشه اسمتو وقتي ميارم          وقتي نيستي چكنم با اين دل بهونه گير

                                                    دل تنگتم              

بذار يواش شروع كنم سلام گلم . همنفسم

آرزوهام راضي شدن ديگه بهت نمي رسم

گفتم چيا گفتي بهم؟ گفتي كه آينده داري

دنيا همش عاشقي نيست گريه داري. خنده داري

گفتم كه گفتي من باشم به لحظه هات نمي رسي

به قول دل شايد دلت گرو باشه پيش كسي

خلاصه گفتم كه چشات قصدرسيدن نداره

روياها كاله و دسات خيال چيدن نداره

گفتم كه گفتي زندگيت غصه داره . سفر داره

هم واسه من. هم واسه تو. با هم بودن خطر داره

گفتم تو گفتي روياها مال شباي شاعراست

شهامتو كسي داره كه شاعر مسافراست

مسافرا اون آدمان كه با حقيقت مي مونن

تلخياشو خوب مي چشن . غصه هاشو خوب مي دونن

گفتم فقط مي خواي واست يه حس محترم باشم

عاشقيمو قايم كنم تو طالع تو كم باشم

گفتم كه گفتي ما دوتا به درد هم نمي خوريم

ولي يه جا مثل هميم. هر دو مون از غصه پريم

گفتم تو گفتي مي تونيم يادي كنيم از همديگه

اما كسي به اون يكي ليلي و مجنون نمي گه

گفتم تو گفتي سهممون از زندگي جداجداست

حرف تو رو چشم منه ..اما اينام دست خداست

هر چي كه تو گفته بودي گفتم به دل بي كم و بيش

حال خودم؟ نه راه پس مونده برام . نه راه پيش

دلم كه حرفاتو شنيد . اول كه باورش نشد

ولي نه. بهتره بگم .نفهميدش . سرش نشد

يه جوري مات و غمزده فقط به دورا خيره شد

رنگ از رخش . نه نپريد . شكست و مرد و تيره شد

بلور روياهام ولي . چكيد مثله خواب تگرگ

آرزوهام از هم پاشيد . رسيد ته كوچه مرگ

راستش ازم چيزي نموند . به جز همين جسم ظريف

خوب مي دوني چي ميكشه غريب تو خونه حريف

نگي چرا نوشته هام لطيف و عاشقونه نيست

روياو آرزو كه هيچ . حتي دل ديونه نيست

دوست دارم . چه توي خواب . چه توي مرگ و بيداري

فداي يه تار موهات . كه منو دوستم نداري

مواظب آدما باش . زندگي گرگه مهربون

خداي روياي منم . هنوز بزرگه مهربون 

خیالتون راحت شد که بی شما می میرم               محبتو از اون وقت کمتر و کمتر کردید

گفته بودید با منید حتی اگه نباشم                      کلاغ خبر می آورد شبو با کی سر کردید

شما دوسم نداشتید از چشاتون می بارید           نمی دونم شعرامو واسه چی از بر کردید

از هر جا می گذشتید گل به پاتون می ریختم        شما به جاش تو قلبم هزار تا خنجر کردید

عزیز بودید فراوون زجرم دادید چه آسون                وجودتونو با زجر واسم عزیزتر کردید

به یادتون نمونده تو اون غروب پاییز                     پیش هزار تا شاهد دسم انگشتر کردید

چه روزایی که شونم پناه اشکاتون بود                رو زانوهای خستم خستگی رو در کردید

انگار خوشی نمی خواست من مزه سو بفهمم    یه روز که گل می دادم نداده پرپر کردید

چیزی نبدو تا اونروز آروم بودیم و خوشبخت          تمام این   کارارو   اون روز   آخر  کردید

پس نذرامون چی میشه حتما بیادتون نیست      واسه      ضریح    آقا نذر  کبوتر  کردید

حق با شماس من کجا شما کجا و تقدیر            میوه ی خوشبختی رو همیشه نوبر کردید

من  که  چیزی نگفتم که  دلتون  گرفته                 این اولین باره که شما باهام قهر کردید

همون کلاغه می گفت یه جا شما رو دیده           انگشترو تو دست یه کس  بهتر  کردید

من که پسش ندادم دادم به همسایتون               گفتم دیگه درس نیس شما ما رو پر کردید

یه چیزی می نویسم خدا منو ببخشه                 اگه یه وقت بهم خورد منتظرم برگردید

شعر تو باید طلا کرد مث پاییز                         شبتو باید دراز کرد مث یلدا

تو نگات می شه سفر کرد مث مجنون             دلو می شه در به در کرد مث لیلا

عشق تو رنگ همون بوته ی یاسه                  که همش قد می کشه زود می ره بالا

تو مقدس و زلالی مث سوگند                        روشن و غرق امیدی مث فردا

تو سفیدی مث برفای زمستون                      تو وسیعی مث جنگل مث صحرا

پر التماسو تو نمی دونی                             پری از ولی اگر نمی شه اما

قبله ی اول و آخرم چشاته                            چه کنارم باشی چه اونور دنیا

مث سمفونی مث نت پر رازی                       مث برف اول  ژانویه  زیبا

رفتنت یه طعمیه شبیه مردن                         موندنت یه رنگیه شبیه رویا

تو رو به خدا قسم دیگه سفرنه!                    لا اقل اگه می ری نرو تو تنها 

با یه رنگ سرخ و زیبا مثل برگای شقایق                    تو کتاب عشق نوشته غم و غصه واسه عاشق

نوشته عاشق همیشه تو یه بحر غم میمونه                            دل عاشقم نمیشه آوازه شادی بخونه

آخه اونکه جون قلبش تو یه زندونی اسیره                      تو یه این زندون نباشه تفلکی دلش می گیره

این دل عاشق همیشه واسه یارش بی قراره                    واسه برگشتنه یارش همیشه چشم انتظاره

دل اون خیلی شبارو مونس قصه و درده                      تنوره شادی قلبش عمریه خاموش و سرده

میشه خوند از تو نگاهش همه ی دردارو با هم          چشماشم همیشه داره رازه غصه ها رو با غم

تو کتاب عشق نوشته عاشقا ساده و پاکن               تو یه راه عشق همیشه ساده ساده مثل خاکن

                                عاشقا همیشه پاکن تا همیشه سینه چاکن!!!.

شب های وداع همیشه بیمار می شوم

و روزهایش درد تمام استخوان هایم را می بلعد

و معمولا در این شرایط است که بهشت را نمی فهمم

و هبوط می کنم هبوط

یکسال تقویم می شود  

 می آیی در گوشم و زبانم قفل می شود

مرد راننده گمان می کند لالم

نعمت هایت در قاب چشمانم می رقصد

و من دوستت دارم را مشق می کنم

یا کریم

خسته ام خدایا

در این ماتمکده دل خسته ام

روزگاری بود که خلوتکده ام

پر از عطر یاس بوی اقاقی بود

و حال دوباره در آستانه ی جنهم

آرزوی مرگ مرا به خود می خواند

تمام  هستی ام را به تاراج می دهم

فقط آرامش می خواهم

به هزار در پناه بردم

اما ..................

نمی دانم کدامین آستان بر من گشاده می شود ؟

کدامین آستان ؟

مرا نجات بده

مرا رها کن از این ..........

خدایا

دنیا و درد های آدمیان

آتشفشان روحم شده است

و مرا به مسلخ می برد

جز تو راه به جایی ندارم

نجاتم بده نجاتم بده

بود آیا هم آغوشی آسمان نور ؟

كاش بودي تا براي قلب من زندگي اينگونه بي معنا نبود

كاش بودي تا لبان سرد من قصه گوي غصه غمها نبود

كاش بودي تا نگاه خسته ام بي خبر از موج واز دريا نبود

كاش بودي تا زمستان دلم اينچنين پرسوز وپرسرما نبود

كاش بودي تا فقط باور كني بعد تو اين زندگي زيبا نبود ..

هميشه با تو
با تو بوده ام ، هميشه و در همه جا
با تو نفس کشيده ام ، با چشمان تو ديده ام
مرا از تو گريزي نيست ،
چنانکه جسم را از روح و زمين را از اسمان و درخت را از افتاب
تو دليل من براي حيات بودي و هستي
و چنان با این دليل زيسته ام که باور کرده ام
علت بودن من تو هستي
پاسخ من به اغاز و پايان زندگي اين است : « هميشه با تو »

ای خدا امشب دلم خیلی پره

 می خوام باهات حرف بزنم .

حرفایی که حرف دله

می خوام بگم خسته شدم

خسته شدم از روزگار

 از این دیار

دیار پرشرم وحیا   دیار پررنگ و ریا

می خوام بگم که ای خدا

  دوست دارم بی انتها

می خوام که فریاد بزنم

از ته دل داد بزنم

  بگم چرا به من یه دل خسته دادی

 یه دل پر از غم و یک لب بسته دادی

به خدا خسته شدم

از درها از پنجره 

از همون شاپرکی که رو گلها می پره

 حتی از ستاره که اون بالا چشمک می زنه.

حتی از مرغابی ها

از گلها.پروانه ها

از خودم .همسایه ها

 از همه خسته شدم

در عشق خودم سوختم

سوختم و آموختم

بي وفايان در جهان

بسيارند در هر زمان

عاشقي; راز خود اندر دل بدار

سنگدلان بسيارند

خود را ارزشمند بدار...

هنوز راه میرم

هنوز می تونم ببینم

بشنوم

دل مرده ام رو با خودم هر جا که میرم به دوش میکشم . . .

مرگ تدریجی روحم رو که ذره ذره تاریک و تاریک تر میشه رو جلوی

چشمام می بینم .

دیگه جرقه ی سلولهای مغزم نمی تونن فاصله ی بین

سطرهای خالیه کاغذ رو پر کنن .

دیگه اشکی توی چشمم نمونده که باهاش برگهای خشک غمم رو به

آتیش بکشم و با گرمای شعله اش دلمو گرم کنم . . .

مدتهاست که منتظر پایان این کابوس و بیدار شدن از این خواب لعنتیم

کابوسی که سالهاست دارم می بینم . . .

رؤیایی که بیدار شدن ازش به قیمت زندگی تموم میشه

من هنوز راه میرم ...

می بینم ...

می شنوم ...

نفس می کشم ...

ولی زنده نیستم ...

خیلی وقته مرده ام ...

خیلی وقته . . . !

تو قشنگی مثه شکلایی که ابرا می سازن                             

                               گلای اطلسی از دیدن تو رنگ می بازن

اگه مردای تو قصه بدونن که اینجایی                                     

                                        برای بردن تو با اسب بالدار می تازن      

کاش بودی

بذار يواش شروع كنم سلام گلم . همنفسم

آرزوهام راضي شدن ديگه بهت نمي رسم

گفتم چيا گفتي بهم؟ گفتي كه آينده داري

دنيا همش عاشقي نيست گريه داري. خنده داري

گفتم كه گفتي من باشم به لحظه هات نمي رسي

به قول دل شايد دلت گرو باشه پيش كسي

خلاصه گفتم كه چشات قصدرسيدن نداره

روياها كاله و دسات خيال چيدن نداره

گفتم كه گفتي زندگيت غصه داره . سفر داره

هم واسه من. هم واسه تو. با هم بودن خطر داره

گفتم تو گفتي روياها مال شباي شاعراست

شهامتو كسي داره كه شاعر مسافراست

مسافرا اون آدمان كه با حقيقت مي مونن

تلخياشو خوب مي چشن . غصه هاشو خوب مي دونن

گفتم فقط مي خواي واست يه حس محترم باشم

عاشقيمو قايم كنم تو طالع تو كم باشم

گفتم كه گفتي ما دوتا به درد هم نمي خوريم

ولي يه جا مثل هميم. هر دو مون از غصه پريم

گفتم تو گفتي مي تونيم يادي كنيم از همديگه

اما كسي به اون يكي ليلي و مجنون نمي گه

گفتم تو گفتي سهممون از زندگي جداجداست

حرف تو رو چشم منه ..اما اينام دست خداست

هر چي كه تو گفته بودي گفتم به دل بي كم و بيش

حال خودم؟ نه راه پس مونده برام . نه راه پيش

دلم كه حرفاتو شنيد . اول كه باورش نشد

ولي نه. بهتره بگم .نفهميدش . سرش نشد

يه جوري مات و غمزده فقط به دورا خيره شد

رنگ از رخش . نه نپريد . شكست و مرد و تيره شد

بلور روياهام ولي . چكيد مثله خواب تگرگ

آرزوهام از هم پاشيد . رسيد ته كوچه مرگ

راستش ازم چيزي نموند . به جز همين جسم ظريف

خوب مي دوني چي ميكشه غريب تو خونه حريف

نگي چرا نوشته هام لطيف و عاشقونه نيست

روياو آرزو كه هيچ . حتي دل ديونه نيست

دوست دارم . چه توي خواب . چه توي مرگ و بيداري

فداي يه تار موهات . كه منو دوستم نداري

مواظب آدما باش . زندگي گرگه مهربون

خداي روياي منم . هنوز بزرگه مهربون 

قلبم رو شكستي ولي من بيشتر از قبل دوستت دارم ميدوني چرا ؟؟؟

چون حالا هر تيكه از قلبم تورو جداگونه دوست داره

دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني.

دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني.

دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني.

دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني.

دوستت دارم چون به يک نگاه،عشق مني

رفتی اما چه بگوییم هیهات

تو ندانی که من آنروز غروب

زیر آن دره آرام و عبوس

به چه حالی بودم !

بی تو با حسرت و حرمان و سرشت

خلوتی داشتم آنجا که مپرس

کاش می دانستی

بی تو بر من چه گذشت


آزو مي کنم زندگي مال تو….

مرگ مال من راحتي مال تو….

گرفتاري مال من شادي مال تو…..


غم مال من همه مال تو ولي تو مال من

یادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم

وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

گر شکستيم ز غفلت ، من و مايي نکنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق

جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

يادمان باشيد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم

برای عشق تو در قلبم سه کوه ساختم

اولی کوه وفا

دومی کوه صداقت سومی.......

کوهی که هر وقت بهم گفتی دوستت ندارم

از اون بندازمت پایین صدايت چون صداي ابشاران،

نگاهت چون نگاه چشم خورشيد،

و قدت همچو قد رود کارون...

خاک تو سرت که هيچ چيزت به آدمي زاد نرفته

مراقب گرماي دلت باش تا کاري که زمستان

با زمين کرد زندگي با دلت نکند

آبي تر از آنيم كه بي رنگ بميريم شيشه نبوديم

كه با سنگ بميريم تقصير كسي

نيست كه اينگونه غريبيم شايد كه خدا خواست

كه دلتنگ بميريم

توی آسمون دنیا هر کی یه ستاره داره

چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره؟

واسه من تنهایی درده درده هیچ کسو نداشتن

هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن

دیگه باور کردم اینو که باید تنها بمونم و تا لحظه

مرگم شعر تنهایی بخونم

بر سنگ قبر من بنويسيد

خسته بود اهل زمين نبود

نمازش شكسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد

شيشه بود تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

پاك بود چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه دسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد كل عمر پشت دري

كه باز نمي شد نشسته بود

این وبلاگ برای تمام عاشقهای واقعی درست

کردم انشا الله از موضوعات و عکسهای اون

خوشتون بیاد

همیشه موفق باشید

نظر یادتون نره

تو مرا می فهمی 

من تو را می خواهم

وهمین ساده ترین قصه یک انسان است

تو مرا می خوانی

 
من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

 
و تو هم می دانی

 
تا ابد در دل من می مانی

...

در هوايت بي قرارم اي قرار من

بر سر راهي که رفتي من هنوز چشم در راه

و در گوشم صدايت

و در ذهنم آخرين حرفهاي ناتمامت

و در دستم تمام نامه هايت

و در قلبم عشق بي انتهايت

و بر لبم اسم زيبايت

و در رويا هاي ناتمامم ديدن روي زيبايت

و در کابوس ديدن شبنم اشک هايت

و اما من

نيستم در خلوت ترين گوشه ي قلبت

                                               نگو ابریه .بارون چشمات بند میاد

نگو سیاهه . وحشت جدایی سر میاد

                                            نگو سخته . زمان رفتنم از بر میاد

من میگم : قلب صاف مثل شیشه است

                                             تو میگی: پیدا نمی شه

من میگم : عشق قلب صاف پیداست

                                             تو میگی: کو ؟ مگی میشه ؟

از منه خسته ز عشق هر گونه بر میاد

                                            در این روز جدایی بارون غم سر میاد

                             پس برو بی انکه گویم ای کاش......

با اینکه دلم می خواست با تمام وجود

داد بزنم بگم به خاطر تو

بهش گفتم به خاطر هیچ کس

پرسید پس به خاطر چی زنده هستی؟

با اینکه دلم می خواست فریاد بزنم به خاطر تو

با یک بغض غمگین

گفتم: به خاطر هیچ چیز

ازش پرسیدم تو به خاطر چی زنده هستی؟

در حالیکه اشک در چشمانش جمع بسته شده بود

گفت : به خاطر کسی که به خاطر هیچ چیز زنده است

۝ اگر لذت ترك لذت بداني
دگر شهوت نفس لذت نخواني

خداحافظ همين حالا همين حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطي که نفهمي تر شده چشمام
خداحافظ کمي غمگين به ياد اون همه ترديد
به ياد آسموني که منو از چشم تو ميديد
اگه گفتم خداحافظ نه اين که رفتنت ساده ست
نه اين که مي شه باور کرد دوباره آخر جاده ست
خداحافظ واسه اين که نبندي دل به رويا ها
بدوني بي تو و با تو همينه رسم اين دنيا
خداحافظ خداحافظ
همين حالا
خداحافظ

چند بیت شعر پر معنا …

۝ اگر لذت ترك لذت بداني
دگر شهوت نفس لذت نخواني

صدايت را مي خواهم تا موسيقي

 سکوت لحظه هايم باشد

نگاهت را مي خواهم تا روشني

 چشمهاي خسته ام باشد

 وجودت را مي خواهم تا گرماي قنديل

 آغوشم باشد

خيالت را مي خواهم تا خاطره

 لحظه هاي فراموشم باشد

دستها يت را مي خواهم تا

 نوازشگر بي کسي اشکهايم باشد

 و تنها خنده هايت را مي خواهم تا

 مرحم کهنه زخمهای زندگي ام  باشد

 آري تنها تو  را می خواهم

  تاحالا تنهایی راازعمق وجودت احساس

                                                       کرده ای؟

                                                       تنهایی که عشق را صدا می زنی.

                                                       و در عمق وجودت همدمی از بلور را تصور

                                                        می کنی.

                                                        ان گاه عشقت را می یابی و از ان  لذت

                                                        می بری وغنیمت می شماری لحظه ها

                                                        یش را

                                                        انگاه دوباره تنها می شوی

                                                        اما این بار تنهایی را خواهانی

                                                        و درعمق تنهایی تنهااز وجودزیبایی لبریز

                                                        و به اوج می رسی.

                                                        ایا تا به حال تنهایی را حس کرده ای؟؟؟

                                      تا پوست خویش را لمس کنم

                                  من از پشت لحظات انتظار گریخته ام

                                               تا دیدن او را باور کنم

                                                        اما اما

                                                   نمی دانستم

                                            در پشت این دیوارهای بلند

                                                  و پشت این دقایق

                                                        سیاهی

                                                    فریاد می کشد

زیبایی عشق به سکوته نه فریاد.

زیبایی عشق به تحمله نه خرد شدن و فرو ریختن.

عشق خیالی ست که اگه به واقعیت برسه دیگه طعم شیرینشو از دست می ده.

عشق یه کویره که عاشق تشنه با رویای سراب معشوق قدم به جلو میذاره.

عشق راه ناهمواریه که وقتی ازش گذشتی و تمام سختیا رو پشت سر گذاشتی می رسی به جایی که اصلا تصور نمی کردی آخرش این باشه مثل کسی که از کوهی بالا می ره به امید اینکه ببینه پشت اون کوه چیه؟ لذتش فقط امید و رویای رسیدن به اون بالاست وقتی رسیدی می بینی هیچی پشت کوه نبوده و نیست ناامید و خسته می شینی به این همه راهی که اومدی فکر می کنی. البته اگه بین راه سقوط نکنی.

عشق سخن گفتن با نگاهه.

عشق امید به رسیدن و ترس از نرسیدنه.

كاش درد

           جدايي ساده بود

                                                      بي تو ماندن ساده بود

چقدر سخته

چقدر سخته تو چشاي كسي كه تمام عشقت‌رو ازت دزديد

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به ديواري تكيه بدي

چقدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني

چقدر سخته وقتي پشتت بهشه، دونه‌هاي اشك گونه‌هاتو

چقدر سخته گل آروزهاتو تو باغ ديگري ببيني و هزار بار

قمار عشق

برگي حكم داشتم

برگي از جنس وفا رو كرد من بالاتر آمدم

عشق آمدم با حكم عشوه و ناز بريد

زندگي حكم پايين من بود و

عقش 

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...

چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...

چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...

چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...

چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم.

چون منکه اصلا دوستت ندارم...

بلکه من عاشقتم...

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...

چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...

چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...

چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...

چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم.

چون منکه اصلا دوستت ندارم...

بلکه من عاشقتم...

 

                                                                     یادته تنها میشستی یادته

                 یادته دختر خندون یادته

                                یادته چشمای گریون یادته

                                                                         یادته زندگی داشتم یادته

                                                                                            یادته بی تو شکستم یادته

           یادته گذاشتی رفتی یادته

                                 یادته دلمو شکستی یادته

                                                            یادته آبرو داشتیم یادته

                                                                                     یادته تنها میرفتیم یادته 

                                                          حالا چی ......

              سرت شلوغه میدونم

                    میدونم وفا نداشتی میدونم

                                                                      میدونم تنهایی شادی میدونم

                                                                               هر جا هستی به خدا میسپارمت

                               اما میگم که بدونی من کی ام

                                                                من همون سعیدم ولی حالا تنها

فکرم فقط پیش تو            

                                     که از همه عزیزتری

روزهای با هم بودن          

                                     یه روزی از یاد نبری

اینو بدون از ته دل            

                                     خیلی دوستت دارم ولی

میکشمت اگه یه روز         

                                      بری سراغ دیگری

تا وقتی تو کنارمی            

                                      من هیچی رو کم ندارم

اون روزی که بخوای بری    

چه كسي خواهد ديد ؟

مردنم را بي تو

گاه مي‌انديشم

خبر مرگ مرا با تو چه كس مي‌گويد ؟

آن زمان كه خبر مرگ مرا ميشنوي

روي خندان تو را كاشكي ميديدم

شانه بالا زدنت را بي قيد

و تكان دادن دستت كه مهم نيست زياد

و تكان دادن سر...

 
چه كسي باور كرد ؟

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاكستر كرد...

 
ميتوانی تو به من زندگاني بخشي

فردا،هزاران پر در هوا شناور خواهند بود

                                             پرواز را لبخند

                                                      و لبخند را خدای

مرغکی آزاد خواهد شد

                     آزادی را پرواز

                                 و پرواز را لبخند

و دیدگان به اشک تریده خواهتد گشت

                                   اشک را آزادی

                                        و آزادی را پرواز

                                                 و پرواز را لبخند

                                                             و لبخند را خدای

                                                                    و اشک را خدای

اشک هایی در بند

      لبخند خواهند زد

                و پر هایی سرخ

                        از لا به لای میله های قفس

                                                 فرار خواهند کرد

پتک هایی

      به سنگینی عشق

                 قفل ها را خواهند شکست

و خدای

      به بندگان

           لبخندی....

فردا

   می آید.....

زندگی زیباست*** اما بدون غم

مرگ زیباست*** اما بدون گناه

دوستی زیباست*** اما بدون کلک

عشق زیباست*** اما بدون دروغ

دنیا زیباست***اما بدون درگیری

گل زیباست***اما بدون ریشه

سکوت زیباست***اما بدون یار

شیشه زیباست***اما بدون تیرگی

برف زیباست***اما بدون رهگزر

خانواده زیباست***اما بدون دوری

ما هم زیباییم ***اما بدون ماسک

 .امشب اشک مي ريزم تابار تنهايي را

تا تواشکهای خاطراتمو ببينی .

پرازاشک من بشند .

پهناي صورتم ازاشکهام پرشده ...

صداقت و يادم بده ....

دل من گرفته ازاين همه اشک ..............

اونهاروببينم ......

تنهاترين تنها چو بر من يک نظر کرد
از بي کسي هاي خودش صرف نظر کرد

می خواهم برايت بهترين دوستی باشم که تا کنون داشته ای.

می خواهم که گوش جان به سخنانت بسپارم؛

حتی اگر در مشکلات خود غرق شده باشم،

آن گونه که هيچ کس تا کنون چنين نکرده.

می خواهم تا هر زمان که مرا طلبيدی در کنارت باشم،

نه اکنون، بلکه هر زمان که خودت می خواهی.

می خواهم رفيق شفيقت باشم، می خواهم تو را به اوج برسانم

خواه توانش را داشته باشم، خواه از انجام آن ناتوان باشم.

می خواهم به گونه ای با تو رفتار کنم که گويی اولين روز ميلاد

توست

نه آن روز خاص، که تمام روزهای سال.

به حرفهايت گوش خواهم داد.

نصيحتت می کنم.

همبازی ات می شوم.

گاهی اوقات می گذارم که برنده شوی.

در کنارت می مانم.

در آن زمان که آهنگ نبرد کنی،

و در کشاکش مبارزه با زندگی

برايت دعا می کنم.

می خواهم برايت بهترين دوستی باشم

که تا کنون داشته ای.

امروز، فردا و فرداهای ديگر

تا آخرين لحظه حياتم

می پرسی چرا؟!

زيرا تو نيز برايم بهترين دوستی هستی که تا

 کنون داشته ام!

دوستت دارم بیشتر از معنای واقعی کلمه دوست داشتن!

دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داری!

 دوستت دارم همچو طلوع خورشید در سحرگاه عشق! 

دوستت دارم چون تو را می خواهم و تو نیز شاید مرا بخواهی!

دوستت دارم از تمام وجودم،با احساس پر از محبت و عشق!

 دوستت دارم بیشتر از آن چه تصور می کنی!

 دوستت دارم چون چشمانت این حقيقت قلبم را باور دارد!

 دوستت دارم چون که یاری ام می کنی تا از این سیلاب زندگی  

به راحتی عبور کنم و خودم را در دشت آرزوهایم همراه با تو ببینم!  

 
  دوستت دارم فراتر از باور یک رویا و فراتر از باور یک حقیقت!

 دوستت دارم چون تو با اعتماد و اطمینان کلید قلب سرخ و پر از عشقت 

  را به من دادی!         

دوستت دارم همچو مهتابی که شبهای تیره و تار را با حضورش

   پر از روشنایی می کند!

  دوستت دارم چون تو اولین و آخرین معشوق من می باشی!

من نیز تا آفتاب زندگیم در پس افق غروب نکرده است،همیشه،همه جا

  و هر لحظه به یاد تو خواهم بود و دوستت خواهم داشت

نامه رسان خبر داد کز یار نامه دارم

زان ساقی محبت جامی حواله دارم

از شهر عاشقان و از کوچه محبت

بهرم پیام داده آن مهربان نگارم

زهر جدایش را دیریست سر کشیدم

بهر زیارت او من چشم انتظارم

ناباورانه ماندم در این دیار غربت

اما برای رفت هر لحظه بیقرارم

یارا قسم به عشق و بر هر چه پاک باشد

مهرت برون نگردد از قلب دردبارم

نامت به روی لبها جاریست در شب و روز

همراه نازنینم امید روزگارم

هميشه با تو
با تو بوده ام ، هميشه و در همه جا
با تو نفس کشيده ام ، با چشمان تو ديده ام
مرا از تو گريزي نيست ،
چنانکه جسم را از روح و زمين را از اسمان و درخت را از افتاب
تو دليل من براي حيات بودي و هستي
و چنان با این دليل زيسته ام که باور کرده ام
علت بودن من تو هستي
پاسخ من به اغاز و پايان زندگي اين است : « هميشه با تو »

حال من خيلي عجيبه دوست دارم پيشم بشيني
من نگات بکنم تو......... تو چشام عشقو ببيني
اولش گفتم يه حسه يا يه احترام ساده
اما بد ديدم که عشقه اخه اندازش زياده
تو بازم طاقت اوردي مثه پونه ها تو پاييز
سرنوشت تو سفيده ماجراي من غم انگيز
بد جوري ديوونتم من فکر نکن اين اعتراضه
هميشه نبودن تو کرده اين دلو کلافه
مي دونم فرقي نداره واست عاشق بودن من
مي دونم واست يکي شد بودن و نبودن من
من که آسمون نبودم اما عشق تو يه ماهه
سرزنش نکن دلم رو به خدا اون بي گناهه
بيا و مثه گذشته جز به من به همه شک کن
من بدون تو مي ميرم بيا و بهم کمک کن

صبر كن عشق زمین گیر شود - بعد برو

                                       یا دل از دیدن تو سیر شود – بعد برو

ای پرنده به كجا؟!قدر دگرصبر بكن

                                      آسمان پای پرت پیر شود – بعد برو

کسی  که نازمرامی کشید.مادربود 

کسی که حرف مرامی شنید.مادربود    

کسی که گنج به دستم سپرد.مادربود

کسی که رنج به پایم می کشید.مادربود    

کسی که شیرجان می مکید.من بودم  

کسی که روح به تن می دمید.مادربود  

يه وقتايي چشام به قلبم حسوديش ميشه،ميدوني چرا؟

   ـ چون تو هميشه توي قلبمي،ولي از چشام دوري. 

كاش بودي تا دلم تنها نبود

                      تا اسير غصه ي فردا نبود

كاش بوردي تا فقط باور كني

                       بي تو هر گز زندگي زيبا نبود

توی آســــــــــمون قـــــلبم يه ستاره تک و تنهاست

در ابتداي جاده اي بي انتها قرار گرفته ام                 دور تا دور آن درخت                

 فصل زمستان است و درختان زرد برگ           ديوانه و مست جاده هست مثل من درخت

صداي رقص شاخ و برگ به گوش مي رسد               رقص شاخ و برگ چه زيباست      

نور آفتاب طنين انداز شده                              دم غروب و آسمان سرخ رنگ است

برگ ها بر تخت جاده دراز لم داده اند                         اين سو...آن سو                 

قدم هايم را با سوال...صدا دار مي كنند                    پچ.پچ   خش.خش   به كدام سو؟

در جاده شوم تا چه شود                                    بسي دلنگرانم                 

به روي عادت دل به دريا زنان رهسپار در جاده.     .دگر راهي به جلو نبود.به بمبست رسيدم

اين سو...آن سو در نگاهم                 هيچ نديدم جز ديواره...حتي در ره رفته 

 ناتوان ز رفتن...چه ادامه چه برگشت            در تامل به نتيجه رسيدم.اين ديوار برايم ره مرگه 

دراین وبلاگ نیاز به ۲ نفر  است ما در این جا ۴ بخش در حال راهندازی

است وبخشها ی که هست مطالب وعکسها و... قند شکن

  سایت ها ی   ف ی   ل ت ر شده ولینک باکس وتا چند روز دیگر

رادیو ایران شعر راهندازی میشود من برای قسمت لینک باکس و رادیو

کمک لازم دارم کسانی که  مایلند میتوانند در نظرها یا با

آ یدی من

 samirdjjava@yahoo.com 

آدرس قندشکن

http://ss69ss.blogfa.com

ادرس لینک باکس

iransher_linkbox.mihanblog.com/

باتشکر :سمیر

                                    زندگی پر از سپیدی است مثل کاغذهای دفتر

                                     *

زندگی یه حس زیباست مثل احساس یک کبوتر

                                     *

                                مثل خوابیدن تو گلدون خواب غنچه ها رو دیدن

                                     *

زندگی رو سخت نگیر زندگی ساده ساده است

                                      *

                                 حل میشه سختی با کوشش زندگی اوج ارادست

^عشق

 ^{عشق،عشق می آفريند
      عشق زندگی می بخشد
         زندگی رنج به همراه دارد
              رنج دلشوره می آفريند
                  دلشوره جرات  می بخشد
                     جرات،اعتماد به همراه دارد
                           اعتماد اميد می آفريند
                               اميد زندگی می بخشد
                                    زندگی عشق می آفريند 
                                          عشق، عشق می آفريند}

اشک شب و آه سحر داغ دل و سوز جگر

ترسم   که سازد آشکار  اسرار پنهان  ترا

درخشندگی قطرات اشکهای گرم و سوزندهای که از چشمان زیبایت

 چون مرواریدی بر صورت کمی رنگ پریده ات جاری است .

 بی شباهت به قطره بارانی  است که در دل صدف جای می گیرد

 وتبدیل به مرواریدی گران می شود.

هنگامی که پرده شفاف اشگهای درخشان تو می درخشد بی اختیار

 به یادشبنم های بهاری می افتم که بر روی گلبرگهای با طراوت و

 نرم گلها زیر اشعه کمرنگ صبحگاهی تلولو خاصی دارند.

 فقط نمی دانم این این اشکها سوزان که از دل پر حرارت و

 پاک تو که به صورت چشمه ای جوشان از چشمان زیبایت  بر

صورت معصوم وکودکانه ات جاری است اشکهای عشق است

 ویا اشکهای ندامت وپشیمانی؟ سرشک سوزان محبت است یا 

 دوری و محنت؟

به من بگو که اینها قطره های عشق است اشکهای عشقی کشنده 

 وجاویدان هرگز سعی نکن این محبت خداوندی را از من پنهان کنی

چون من به خاطر محبت و به خاطر عشق بی پایان زنده ام