اشكای يخيمو پاك كن درای قلبمو وا كن

صدای قلبمو بشنو من چه كردم با دل تو

كاشكی تو لحظه آخر عشقو تو نگام ميخوندی

قلب تو صدامو نشنيد رفتی با غريبه موندی

اگه يه روزبگم از اين حكايت كه به تو كردم عادت

دلم پيش دلت مونده تو زندون رفاقت

اگه يه شب برسم به حقايق ميشم خدای عاشق

ميگم رازمو به ستاره دريای مغرب

حاشا که من به موسم گل ترک می کنم

وقتی که قلم تاب نوشتن از تو را ندارد

دل کوچک من جطور بر فراق تو صبور باشد. دیروز آمدند

مسافران آسمان خدا

دلم را در پس نامه های آشفته ام به سرزمین تو آوردند

 و آتش سوخته ی دلم را پیشکش تو کردند

نمی دانم با دلشان چه نجوا کردی که هنوز آشفته اند٬ هنوز بی تابند .

 چشمانشان لبریز از الماس های تو بود و

تمام لباس هایشان بوی زلفین سیاه تو را می داد

آنچنان سفت در آغوش گرفتمشان که

گویی.................................................

آه الله من !محمد!حسن!آسمان بقیع!

نه خاک بقیع که چهار آسمان را در آغوش کشیده!

چقدر دلتنگم ...................چقدر

همسفر نورم جای تو در کشاکش روحم خالی بود 

 دلم می خواست کنارم بودی

همانند روضه مرا سفت در آغوش مهرت پناه می دادی و  آرامم می کردی

معبود تو بگو! تو که می دانی چشمانم به رنگ شفق شده

و انار دلم تکه تکه از چشمانم بر خاک می افتد. تو بگو! بدون دل چه کنم ؟

دلی که گاه اسیرست و گاه نیست . کی مال تو می شود؟

 کی تیک تاک دلم با نام تو می لرزد ؟

کی؟ کی ؟

از خودم خسته ام . خوشا به حال پرستو های سپیدت که دیروز آمدند .

کاش می دانستند که این روزها چقدر به تو نزدیکند 

 خوشا به حال آنان که لذت نزدیکی به تو را

 نگین انگشترشان می کنند .

 خوشا به حال آنان که همچون من هبوط نمی کنند

خوشا به حال .....................................................................

می گوید چرا سکوت کردی؟

نازنین دل چه بگویم که من پر از خالی ام .

 از تهی چه می خواهی بشنوی ؟

رفتن از کنار نور ٬عبور از آغوش مهربانی دلتنگم می کند

نمی دانم چه می خواهم !

نمی دانم چه می گویم ! 

قصه مادر به اینجا که می رسید  لبخند عزیزی روی لبانش نقش می بست و همه چیز با بازگشت دو سوار به جمع  میهمانان خاتمه می یافت.... چند خنده آن طرف تر پدر می رفت و  چشم روشنی اش را از عمو بزرگ - پیر فامیل - می گرفت..... قصه مادر اینجا تمام شده بود اما همیشه لبخندی تلخ و شیرین ، لبانش را تا چند دقیقه بعد از ماجرا همراهی می کرد.... در این حال وهوا دیگر حواسش به هیچکس نبود.

مادرم همیشه با  آب و تاب از پسینگاه آخرین روز عروسی خود می گفت....بعد هم بی هوا می زد زیر خنده .... همیشه همه چیز از بعد از ظهر یک روز بهاری آغاز می شد.... در ایل ما رسم بود که از حوالی هوای ظهر، یک نفر می رفت یک روسری زیبا را بر درختی در دور دست قنات گز یله می کرد و برمی گشت... عروس و داماد در بعد از ظهر آخرین روز عروسی، با هم مسابقه می دادند....

  ولی بالاخره مغلوب شدم...این جبر سرنوشته پس هرچه زودتر قبولش کنم

  برای خودم بهتره...تا حالا امیدوار بودم ولی حالا میبینم امید یک سرابه

  ...........گلایه نمیکنم چون مقصر خودم هستم...فقط خودم........

مرا در قبر سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهی ترین تاریکی ها جان باخته ام.

هر گاه در جای قبر من تردید داشتید قطعه سنگی را از کوه بغلتانید هر جا آرام گرفت بدانید آنجا قبر من است.

دستانم را از خاک بیرون بگذارید تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسیدم.

چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند تا آخرین لحظه چشم انتظار ماندم.

موهایم را پریشان بگذارید تا همه بدانند در این دنیا هیچ امید و آرزویی نداشتم.

بوته گلی وحشی در قبرم بگذارید تا به جای معشوقم همراهم باشد.

تکه یخی روی قلبم بگذارید تا آرام آرام آب شود و به جای عزیزم برایم بگرید.

و روی سنگ قبرم بنویسید :

                    اشتباهی كه يك عمر پشيمانم از آن

صداي قلبم گوش کن ديگر ناي صدا کردن ندارد ... وقتي به حرف

 هايت فکر ميکنم مرا به دنياي پنهان خود ميبرد امشب ميخواهم با ياد

 قشنگ تو شاد باشم ميدانم که نگاهت پاک تر از آب روان و دلت چون

 آيينه است به خداي آسمانها ، به قناري هايي که عاشقانه

ميخوانند سپرده ام : موسيقي انتظار سردهند........

نوشتم،من هي ازباتوبودن نوشتم وتوهي زيرغلط هايم

زير تمام(( بمان))هاخط قرمز کشيدي ومن هرشب

هزاربارجريمه نوشتم((نمان))حالا بعدازتمام شدن دفترم

توچقدرخوشحالي که من يادگرفتم درست بنويسم،شدم

درست مثل سه نقطه اي که درمتن هيچ وقت خوانده

نميشود.توهيچ وقت مرا نمي بيني ومن دربي اعتنايي

توغرق مي شوم

بگذار تا همگان بدانند دوستت دارم واهمه اي نيست مرا خجالتي نيز نمي باشد. بگذار تا

 کهکشان بدانند دوستت دارم و بدانند که نور آنها عاريتي ست.. عاريه اي از سوختن بي انتهاي

 دل من. بگذاراقيانوس ها بدانند دوستت دارم و بدانند که آب شور حجمشان ، ثمره ي اشک

دلتنگي هاي من است. بگذار آسمان بداند دوستت دارم و بداند که آبي آسمان رنگ عشق من

 است، و اين گونه به رنگ عاريتي خويش مغرور نباشد بگذار جويباران بدانند زمزمه ي

 شيرينشان ، آواز همه روزه ي من است که مي خوانم

(((دوستت دارم)))

سکوت کردم...

 به اندازه همه حرفهايم

تو ستارهي مني پشت قاب پنجره
مگه میشه دل من تو رو از یاد ببره
مث شاعر چه قشنگ عشقو معنا می کنی
قطره ی وجودمو قد دریا می کنی
تو که نیستی عشق من خونه مثل جهنمه
به خدا دوست دارم دوست دارم یه عالمه
وقتی تو پیشم باشی
از غم و غصه دور میشم
مث خورشید می مونی
که با تو غرق نور میشم
عشقو توی زندگی تو به من نشون دادی
به همه ترانه هام تو بودی که جون دادی
تو رو توی آسمون روی ابرا میبینم
هرجارو نگاه کنم تورو اونجا میبینم
تو که نیستی عشق من خونه مثل جهنمه
به خدا دوست دارم دوست دارم یه عالمه
اومدی و لحظه هام قیمتی شد
دفتر در به دریم خط خطی شد
تو کی هستی که شبو ستاره بارون میکنی
ماهو با عکس چشات همیشه مجنون میکنی
تو کی هستی؟تو چی هستی؟تو چته؟
تو چی داری توی دستات که بهار عاشقته؟
اومدی و لحظه هام قیمتی شد
دفتر در به دریم خط خطی شد
هر کی هستی دل من تشنه ی لبخند توئه
روی این قلب شکسته مهر سوگند توئه
هنوزم اسم تو آذین همه ترانه هاست
هنوزم خواستن تو قشنگ ترین بهانه هاست
اومدی و لحظه هام قیمتی شد
دفتر در به دریم خط خطی شد

آن روز در نگاه تو و خنده بهار مي شد به منتهاي شكفتن اشاره كرد

مي شد ميان چشمك ياس و نسيم صبح دل را فداي چشم نجيب ستاره كرد

هر صبح با صداي تو بيدار مي شوم در قلب من هميشه مي آيد صداي تو

هر چه نگاه عاطفه و اشك شبنم ست با قطره هاي ساكت باران فداي تو

اي انتظار خسته گل هاي رازقي  تو يادگار ميخك و ياس و شقايق ي

 تو بردي از ميان سكوتم دل مرا تو معني سرودن پاك حقايقي 
 
تو جاده رسيدن قلبي به آسمان من بي تو ذره ذره بدان آب مي شوم

تا سرزمين سبز تجسم مي آيم و در بين راه عاشق مهتاب مي شوم

تو با وفاترين افق دور مبهمي يادت كنار ساحل دل تاب مي خورد

هر قوي تشنه اي كه ترك مي خورد دلش از بركه لطيف دلت آب مي خورد 

نقاشي تمام افقهاي عالمي نقاشي ام بدون تو بي رنگ مي شود

در شعر من هميشه تو معناي بودني قلب غزل براي تو دلتنگ مي شود 

تو قصه مهاجرت غم ز شهر عشق تو ماندني ترين گل خوشبوي ميخكي

تنها تو بال عاطفه را ناز ي كني تو مهربان ترين گل زيباي پيچكي
 
تب مي كند بدون تو احساس پاك عشق جز تو چه كس نگاه مرا ناز ميكند

جز تو چه كس نگاه مرا ناز ميكند جز تو چه كس كنار دلم مي نشيند و

روح مرا روانه پرواز ميكندهر وقت شهر پنجره ها باز ميشود  
 
من ابتداي نام ترا گوش مي كنم وقتي به عشق مي رسم از لذت نگاه

غم را به حرمت تو فراموش ميكنم آن لادني كه كاشته اي در دلم هنوز

گاهي دلش براي دلت شور مي زندپروانه اي ز باغ تبسم مي آيد و 

دل را به سوي شمع پر از نور مي زند احساس من هميشه پر از قطره هاي عشق

قلبم بدون نام تو دلگير مي شود هر صبح نغمه هاي من و قلب عاشقم

بر برگ هاي عاطفه تكثير مي شودتو بهترين حكايت گل هاي نرگسي 

با چشم تو نگاه پر از ياس مي شوددر لا به لاي عاطفه هاي نوازشت 

عطر نجيب خاطره احساس مي شود تا آخرين نگاه به ياد توام بدان

دل هر چه مي كند همه آن براي توقلب مرا كه برده اي و رفته ام ز دست 

قلب تمام عشق پرستان فداي تو 

سلام و دوباره سلام به تودوست عزيز
مي دانم كه مانند هميشه سختي ها و مشكلات زندگي مجال كارهاي ديگري را به تو نمي دهدو مي دانم كه به هر كاري دست مي زني براي پيدا كردن آرامشي كه آرزويش را داشتي و ديگرجايي براي خواندن نامه يك دوست نمي ماندولي دوست من،اگر اين نامه را بخواني يا نخواني آن را مي نويسم براي تمام دوستان.
باز هم مثل هميشه دلتنگم . دلتنگي من به دليل تنهايي و مشكلات روزمره نيست،دلتنگي من از بي مهري و بي وفايي نيست،بلكه از درماندگي انسانهاي (يا بهتر بگويم تبعيد شدگان) اين سرزمين است كه عامل قسمتي از مشكلات، بي اراده بودن آنها است.
تبعيد شدگاني كه نا خواسته آمده اند ، نا خواسته پذيرفته اند ،به سختي زندگي (كه همان گذراندن دوران تبعيد) كرده اند وبه اجبار هم مي روند.
دلم تنگم است زيرا مي بينم و مي شنوم ،ودلم تنگ است از اينكه بايد ديده ها وشنيده ها را انكار كنم. ودلتنگم از اينكه نمي توانم بازگو كنم ادراكم را و بايد مانند هميشه خاموش باشم.
دوست من! تو هم مثل من ،ومن مثل هزاران تبعيد شده ديگر.
مي گويند انسانها داراي اختيارهستند ،و جهان قانونمند است.آري مي دانم اين اختيار همان اجباريست كه بايد در نبودن هيچ راهي ا نتخاب كرد،و قانونمند بودن جهان هم همان قانون بقاي جهان و قانون نظم ! و .......... است.
ولي آيا اخلاق انسانها هم قانونمند است؟
آيا همه انسانها در شرايط يكسان به يك نحو عمل مي كنند؟
دوست من! آيا من ،تو و ........كه از انسانيت حرف مي زنيم به آن عمل مي كنيم؟
آري اين من و ما هستيم كه باعث مي شويم ديگري از زندگي درس بگيرند و در شرايط مختلف رنگ عوض كند. گر چه اينها همه جزيي از فطرت محسوب مي شود ،ولي باز هم تكرار و تكرار دستاويز وبهانه اي براي آن .
دوست من ! امروز من تو را مي شكنم ،فردا توديگري را مي شكني و ....اين شكستنها آنقدر ادامه مي يابد تا خوي ها تغير كند ،تا جاييكه كسي وچيزي مانع من و تو ما نمي شود براي انكار يكديگر .
با هم زندگي مي كنيم اما غريبه ايم ،يك غربت طولاني كه رابطه تنها زنجيري براي تداوم آن است.
دوست من! آنقدر غريبيم كه حتي خودمان  هم نمي خواهيم آنرا قبول كنيم ،و تنها خصلت خوبي كه داريم همان دلخوشي است كه به خودمان مي دهيم و با توّهم اينكه تنها نيستيم و با هميم، دوران تبعيد را سر مي كنيم.